อนหวาน“แบบนี้แหละดีแล้ว ตอนนี้พวกเขาจะอยู่กับป้าอยู่ มีอะไรป้าจะมาบอกเธอเอง ป้ารู้สึกผิดต่อหนูมากจริง ๆ ถึงหลี่เจียเฟิ่งจะแต่งานแล้วก็หย่าได้ ป้าอยากให้หนูอดทนและเข้มแข็งไว้”ซื่อหงตบท้ายด้วยประโยคสำคัญ “ป้ารักและหวังดีกับเธอเหมือนลูกแท้ๆ ถึงได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง อย่าไปบอกใครเด็ดขาด”เพ่ยอิงรับคำอย่างว่าง่าย “ค่ะป้า หนูรู้แล้วค่ะ”ระหว่างทางกลับบ้าน ซื่อหงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นลี่เฟยยืนกอดอกพิงกำแพงบ้านเธออยู่ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปคล้องแขนลี่เฟยอย่างรวดเร็ว
“ตายจริง! สหายลี่เฟย มารอตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะค่ะ” ซื่อหงเอ่ยชวนเสียงหวาน หวังจะพาเข้าบ้านเพื่อถ่วงเวลา
