นื่อยหรอก หนูเลี้ยงย่าได้สบายมาก…”พูดไปได้ครึ่งทาง อันจิ่วเม่ยก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ เธอหยุดชะงัก สายตาจับจ้องใบหน้าของคุณย่าอันอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะถามด้วยน ้าเสียงจริงจัง“หรือว่า… ย่าอยากทำเพราะจะไปช่วยซื่อหง?”คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไป แววตาของคุณย่าอันวูบไหว ใบหน้าเหี่ยวย่นขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายหญิงชราก้มหน้างุด พยายามหลบสายตาคมกริบของหลานสาวแต่ก็ยังพยายามแก้ตัวเสียงอ่อย“อัน… อันตงหยางก็เป็นหลานชายของย่าเหมือนกัน…”อันจิ่วเม่ยยืนนิ่ง มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความโกรธและความน้อยใจพลุ่งพล่านอยู่ในอก เธอสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น“อันตงหยางเขาทำตัวเขาเองนะคะ! แล้วสิ่งที่ซื่อหงทำกับเราล่ะคะ ย่าลืมหมดแล้วงั้นเหรอ? ตอนนี้ย่ายังจะช่วยเธออีกเหรอคะ?”
หลี่เจียเฟิ่งยืนเงียบ ๆ รู้สึกถึงความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อบรรเทาสถานการณ์ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีย่าอันเงยหน้าขึ้นมองหลานสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าและความรักที่ไม่อาจปิดบังได้ริ้วรอยบนใบหน้าของเธอดูลึกขึ้นในยามนี้ ราวกับว่าน ้าหนักของความลับและการตัดสินใจที่ยากลำบาก ได้กดทับลงบนร่างกายที่ชราภาพ“จิ่วเม่ย… ย่ารู้ว่าหนูโกรธ ย่าเข้าใจ” เสียงของย่าอันสั่นเครือ“แต่อันตงหยางก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา ไม่ว่
