นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ซื่อหงเรียกย่าอันว่า ‘แม่’ แต่กลับฟังดูจอมปลอมและเสแสร้งอย่างเห็นได้ชัดยิ่งไปกว่านั้น เธอยังใช้เรื่องคนสืบสกุลมาขู่ หวังจะให้ย่าอันตกใจกลัวจนยอมช่วยเหลือย่าอันถามด้วยความตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้น? หลานฉันโดนอะไร?”ซื่อหงไม่รอช้า เริ่มแต่งเรื่องโกหกขึ้นมาทันที“ตงหยางถูกรังแกในเมือง เลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนอื่นตอนนี้บาดเจ็บสาหัส ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลก้อนโต ฉันไม่มีเงินแล้ว มีแต่แม่เท่านั้นที่จะช่วยหลานชายได้!”ซื่อหงร้องไห้น ้าตาเป็นสาย พลางดึงมือเหี่ยว ๆ ของย่าอันมากุมไว้แน่นย่าอันที่ตอนแรกตกใจแทบสิ้นสติ แต่พอรู้ว่าซื่อหงมาขอเงิน ก็กลับสงบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับพายุที่สงบลงในชั่วพริบตา“ฉันไม่มีเงินหรอก เธอไปขอยืมคนอื่นเถอะ” ย่าอันตอบกลับเสียงเรียบ ในใจนึกถึงแต่หลานสาวอันจิ่วเม่ย เธอรู้ดีว่าซื่อหงกำลังหมายตาเงินที่อันจิ่วเม่ยได้มาจากการแต่งงาน
แต่คราวนี้เธอจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเงินของหลานสาวอีกแล้ว เพราะนั่นคือสมบัติของอันจิ่วเม่ยโดยแท้จริงย่าอันปฏิเสธอย่างหนักแน่น พร้อมกับให้เหตุผลว่าอันจิ่วเม่ยเพิ่งแต่งงาน จะเอาเงินไปช่วยน้องชายได้อย่างไร อีกทั้งยังต้องรักษาหน้าตาไว้ต่อหน้าสามีด้วยคุณย่าอันพยายามอธิบายอย่างมีเหตุผล เธอบอกว่าอันตงหยางเป็นหลานชายก็จริง แต่อันจิ่วเม่ยก็เป็นหลานสาวที่ดีกับเธอมาตลอดเธอไม่อาจทำให้หลานสาวเสียน ้าใจได้ทันใดนั้น สีหน้าของซื่
