อหงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอตวาดด้วยความโกรธ“ยายแก่บ้า! แกไม่มีหัวใจบ้างหรือไง! อันตงหยางเป็นหลานชายแท้ ๆ ของแก แกจะปล่อยให้เขาตายโดยไม่เหลียวแลหรือไง!หลานสาวแกมันเงินตั้งเยอะแยะนิ”ซื่อหงตวาดเสียงดัง น ้าเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง“เงินนั่นเป็นของจิ่วเม่ยกับสามี มันไม่เกี่ยวกับตงหยาง เจ้าไปหาวิธีอื่นเถอะ” ย่าอันตอบกลับอย่างเด็ดขาด ไม่หวั่นไหวต่อคำพูดร้ายกาจของซื่อหงซื่อหงหัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยัน “คนในบ้านยังไม่ช่วย แล้วใครที่ไหนจะให้ยืม! แกสมควรเป็นย่าของตงหยางหรือยังไงกัน! ยายแก่ไร้ประโยชน์! ตายไปซะยังจะดีกว่า!”
ด้วยความแค้นใจ ซื่อหงจึงหมุนตัวออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องของอันจิ่วเม่ยทันที ตั้งใจจะขโมยเงินทองไปช่วยลูกชาย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!แต่ย่าอันไม่ได้โง่ สายตาเฉียบคมของเธอจับจ้องมองเงาร่างของซื่อหงที่เคลื่อนไหว เธอรู้ทันแผนการอันชั่วร้ายของลูกสะใภ้ จึงคว้าไม้เท้าคู่ใจ เดินตามออกไปเพื่อขัดขวางขณะเดียวกัน อันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งก็เพิ่งกลับมาถึงบ้านสายตาของเธอสะดุดเข้ากับนายตำรวจสองนายที่ยืนอยู่หน้าประตูอันจิ่วเม่ยกำลังจะเอ่ยทักทาย แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นซื่อหงวิ่งออกมาจากห้องย่าอันด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน มุ่งตรงไปยังห้องของเธอ ด้วยท่าทีที่ไม่น่าไว้วางใจความโกรธพลันปะทุขึ้นในอกของอันจิ่วเม่ย ราวกับภูเขาไฟที่รอการระเบิด มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ร่างกายขับ
