พรูออกจากปากซื่อหง“นั่นมันน้องชายแท้ ๆ ของแก แกพูดแบบนี้ได้ยังไง! แกทำร้ายเขาแล้วได้อะไรขึ้นมา?” ซื่อหงยังคงตะโกนลั่น“สหายซื่อหง ถ้าคงยังไม่ใจเย็น เราจะพาคุณไปสถานีตำรวจให้ใจเย็นลงหน่อย!” ตำรวจคนหนึ่งตวาดเสียงดังตอนนี้พวกเขาเข้าใจความหมายของ อันจิ่วเม่ยแล้ว จึงไม่อยากยืดเยื้อต่อไปหลังจากทำให้ซื่อหงสงบลง อีกคนก็พูดว่า “ถ้าสหายไม่ไปเมืองกับเราเพื่อแก้ปัญหา เราก็ต้องดำเนินการตามกฎหมาย การกระทำของ อันตงหยาง อย่างน้อยก็ติดคุก 5 ปีขึ้นไปแน่”ซื่อหงรู้แล้วสถานการณ์เริ่มเข้าขั้นวิกฤต เธอต้องรีบหาทางออกเธอจ้องตาขวางใส่ อันจิ่วเม่ยราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันไปอ้อนวอนตำรวจขอเวลาเพิ่มอีกนิด
ตำรวจทำหน้าบึ้งตึง แต่ก็ยอมให้เวลาเพิ่มอีกแค่ครึ่งชั่วโมง ซึ่งไม่พอให้ซื่อหงกลับบ้านเกิดแน่ ๆ เธอจึงต้องวิ่งวุ่นไปทั่วหมู่บ้านเพื่อยืมเงิน แต่คนส่วนใหญ่กำลังทำงานในทุ่งนาท่ามกลางทุ่งนา ซื่อหงต้องวิ่งวุ่นตามหาผู้คนทีละคน หวังยืมเงินในยามยาก แต่ยุคนี้ ใครเล่าจะให้ยืมง่ายๆ แต่ละหยวนที่ได้มา ซื่อหงต้องแลกมาด้วยน ้าตาและคำอ้อนวอน สุดท้ายเธอก็รวบรวมเงินได้เพียง 20 หยวนเท่านั้น
