ุ่ม ๆ ในหมู่บ้านมากขึ้นไปอีกชิวหรงและลี่เฟยนั่งซุบซิบปรึกษากันอย่างขะมักเขม้นจนดึกดื่นใบหน้าของทั้งคู่เปื้อนยิ้มด้วยความพึงพอใจ ราวกับมองเห็นอนาคตที่สดใสรออยู่ในขณะเดียวกัน อันจิ่วเม่ยกลับไม่มีเงาของความกังวลใด ๆ เธอไม่รู้เลยว่าแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่กำลังวางแผนแบบเดียวกับเธอ อีกทั้งแผนการนั้นยังจะดำเนินไปอย่างรวดเร็วกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีกอันจิ่วเม่ยกำลังจะเดินไปที่นา ก็บังเอิญเจอกับหลี่เจียเฟิ่งที่ถือหม้อใส่น ้าหวานเดินสวนทางมาพอดี ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน อันจิ่วเม่ยเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงตื่นเต้น“ฉันวาดแบบแปลนบ้านเสร็จแล้วล่ะ! กินข้าวเสร็จจะให้คุณดูช่วยติชมหน่อยนะ ถ้าใช้ได้เราก็จะทำตามนี้เลย”
แม้หลี่เจียเฟิ่งจะบอกให้เธอออกแบบตามใจชอบ แต่อันจิ่วเม่ยก็ยังคงคำนึงถึงความต้องการของเขาอยู่เสมอ ด้วยความกตัญญูที่เขาให้อำนาจและสนับสนุนเธออย่างมากมาย“อืม” หลี่เจียเฟิ่งตอบรับในลำคอสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มของหญิงสาวข้างกายเขาเห็นความใฝ่ฝัน ความมุ่งมั่น และความหวัง ในแววตาของเธอทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า การได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่มองโลกในแง่ดี ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค และพยายามใช้ชีวิตให้ดีที่สุดเช่นนี้ คงจะเป็นความสุขที่สุดในชีวิต…หลังจากอิ่มอร่อยกับมื้ออาหารเย็น อันจิ่วเม่ยก็รีบหยิบกระดาษที่ตัวเองวาดแบบแปลนบ้านด้วยความตั้งใจมาอวดหลี่เจียเฟิ่งทันทีดวงตาของหลี่เจียเฟิ่งเบิกกว้างขึ้นด้วยคว
