ามประหลาดใจ เมื่อเห็นแผนผังบ้านที่วาดไว้อย่างชัดเจน ประกอบกับตัวอักษรที่เขียนกำกับไว้อย่างเป็นระเบียบเขาอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “เธอรู้หนังสือด้วยเหรอ?”อันจิ่วเม่ยชะงักไปนิดหน่อย เมื่อเห็นสายตาของหลี่เจียเฟิ่งจ้องมองมายังเธอ แย่แล้ว… เธอลืมไปว่าผู้หญิงยุคนี้ไม่ค่อยรู้หนังสือ
ใบหน้าหวานล ้าซีดลงเล็กน้อย ก่อนที่ความคิดอันแสนว่องไวจะแล่นวาบขึ้นมา อันจิ่วเม่ยรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มแหย ๆ แล้วตอบกลับ“อ๋อ ใช่ค่ะ ตอนเด็ก ๆ ฉันแอบหัดอ่านหนังสือเอง เลยอ่านออกเขียนได้นิดหน่อย”หลี่เจียเฟิ่งชะงักไปเช่นกัน เขามองใบหน้าสะสวยที่ฉายแววกังวลเล็ก ๆ นั้น ความทรงจำในวัยเด็กของตัวเองพลันผุดขึ้นมาชีวิตของเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ครอบครัวยากจน แม่ที่เจ็บป่วย เขาต้องทำงานหนักตั้งแต่ยังเด็ก แม้แต่โอกาสได้เรียนหนังสือยังแทบไม่มี กว่าจะอ่านออกเขียนได้ ก็ต้องแอบเรียนรู้ด้วยตัวเองอย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงชีวิตวัยเด็กอันแสนลำบาก เขาก็รู้สึกทึ่งในตัวอันจิ่วเม่ยขึ้นมาทันทีหญิงสาวที่ดูบอบบางราวกับดอกไม้เช่นนี้ กลับมีความมุมานะไม่ต่างจากเขา แถมแบบแปลนบ้านที่เธอวาดออกมาก็ดูเป็นมืออาชีพราวกับผ่านการศึกษาอย่างดีความรู้สึกเคารพผุดขึ้นในใจ เขามองหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น พยักหน้ารับเบา ๆ“อืม…” ก่อนจะก้มลงมองแบบแปลนบ้านในมือต่อ
สายตาคมกริบกวาดมองรายละเอียดบนกระดาษอย่างพินิจพิเคราะห์ ยิ่งตรวจสอ
