ะ พี่ลั่วเฟิง ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” อันตงหยางร้องขอชีวิต หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด“เมื่อคืนผมจำเป็นต้องหนี ไม่งั้นถ้าคนนั้นเห็นผม ผมตายแน่!”แล้วเขาก็ล้วงเงิน 20 หยวนที่ขโมยมาเมื่อคืนยื่นให้ด้วยสองมือ“พี่ลั่วเฟิงครับ ผมขอโทษจริง ๆ นี่คือน ้าใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากน้องชายคนนี้ครับ” เขาหวังว่าจะรอดจากการโดนซ้อมอีกรอบลั่วเฟิงจ้องเงิน 20 หยวนอย่างเหยียดหยาม แต่สุดท้ายก็ยอมเก็บใส่กระเป๋า ก่อนจะฟาดมือลงไปที่หน้าอันตงหยางอย่างแรงอีกครั้ง!เพียะ!ได้ทั้งระบายอารมณ์ ได้ทั้งเงิน ตอนนี้ลั่วเฟิงพอใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“พะ…พี่ลั่ว ไว้ใจผมได้เลยครับ! ผมสาบานว่าจะแก้แค้นให้พี่แน่นอน จะลากคอนังอันจิ่วเม่ยมาคุกเข่าขอขมาต่อหน้าพี่ลั่วให้ได้!”อันตงหยางประจบสอพลออย่างน่าสมเพช แม้ใบหน้าจะบวมปูดเป็นลูกมะนาว ก็ยังคลานเข้าไปเลียรองเท้าลั่วเฟิงราวกับสุนัขเลียนายในสายตาของเขาลั่วเฟิงคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภ มีเส้นสายและอิทธิพลมากมายอีกทั้งยังรู้ช่องทางทำมาหากิน ถ้าตัวเองได้ติดหางแถวไปด้วยคงจะมีอนาคตสดใสแน่นอน“เฮอะ ไอ้เวร แกนี่มันทะเยอทะยานชิบหาย แม้แต่พี่สาวแท้ ๆ ก็ไม่ละเว้น” ลั่วเฟิงจุดบุหรี่คาบไว้ หรี่ตามองอันตงหยาง ด้วยสายตาเย็นเยียบ ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆอันตงหยางใจหายวาบ กลัวว่าลั่วเฟิงจะรังเกียจเขาเพราะเรื่องนี้ไม่ทันคิดอะไร ก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงแทบเท้า ลั่วเฟิงทันที
