“ได้แน่นอนครับ!” ลู่เหอตอบรับอย่างร่าเริง “ไม่ว่าสหายจะอยู่ที่ไหน ผมก็ยินดีไปส่งให้ถึงที่เลยครับ!”อันจิ่วเม่ยแย้มยิ้มอย่างพอใจ เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มราวกับจะกระซิบบอกที่อยู่ของตัวเอง แต่แทนที่จะพูดเรื่องนั้น เธอกลับเอ่ยปากเตือนด้วยความห่วงใย“สหายลู่เหอ… นี่ชื่อของคุณใช่ไหมคะ? คือ… เมื่อกี้ตอนฉันเดินเข้ามา ฉันได้ยินคนชื่อไห่ถังพูดว่าคุณไปแย่งลูกค้าเขา เขาเลยโมโหมาก กำลังหาคนมาดักทำร้ายคุณอยู่ ระวังตัวด้วยนะคะ เดี๋ยวคุณลองกลับบ้านทางอ้อมดูก็ดีนะคะ”ลู่เหอที่กำลังรอฟังที่อยู่ของหญิงสาวตรงหน้า ถึงกับตกใจกับคำเตือนที่ได้รับ เขามองอันจิ่วเม่ยด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่ออันจิ่วเม่ยเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเขาจึงถามอย่างไร้เดียงสา“บ้านของไกลเกินเหรอคะ? สหายเดินทางลำบากเหรอคะ?”ลู่เหอรีบตั้งสติ ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ได้ ๆ แค่ทางจะไกลหน่อยผมต้องไปเตรียมของก่อน” แล้วรีบเก็บของเตรียมหนีทันทีราวกับมีใครจุดไฟไล่หลัง
ในใจเขานึกถึงไห่ถัง คู่แข่งที่ขายเมล็ดทานตะวันที่ไม่ถูกกันมาตลอด พวกมันเคยมาหาเรื่องเขาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ดูท่าจะไม่ธรรมดาแน่ ๆ“ขอบคุณมากนะ สหายหญิง คราวหน้าคุณมาซื้อของ ผมจะลดราคาให้เป็นพิเศษ!” เขาตะโกนทิ้งท้ายแล้ววิ่งหายไปอย่างรวดเร็วอันจิ่วเม่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก พูดกับตัวเอง “อ้าว เขาไปเร็วจังฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าบ้านฉันอยู่บ้านเลขที่เท่าไหร่!”พี่สาวขายไก่ข้าง ๆ หัวเราะชอบใจ “บ้านสหายอยู่
