ารในใจแล้ว… เธอจะไปตามล่าหาสมบัติต่อ!อันจิ่วเม่ยรีบกลับไปที่บ้าน หยิบจอบและตะกร้าไม้สานใบใหญ่พายไว้ข้างหลัง พร้อมกับผ้าผืนเล็ก ๆ ก่อนจะรีบออกเดินทางไปยังที่ดินรกร้างอีกครั้งเมื่อมาถึง เธอก็เห็นหลี่เจียเฟิ่งกำลังถางหญ้าอย่างขะมักเขม้นท่ามกลางแดดร้อน“หลี่เจียเฟิ่ง วันนี้เจออะไรบ้างไหมคะ?” อันจิ่วเม่ยเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยถามหลี่เจียเฟิ่งถอนหายใจยาว “เหมือนเดิม… ไม่เจออะไร”
เขาเหลือบมองอันจิ่วเม่ยที่ถือจอบมาด้วยท่าทีจริงจัง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “จะมาหาสมบัติอีกแล้วสินะ”“แน่นอนสิ! ฉันเป็นดาวนำโชคของที่นี่เลยนะ” อันจิ่วเม่ยพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในพงหญ้ารก ๆ ที่หลี่เจียเฟิ่งยังไม่ได้ถางไม่นานนัก เสียงร้องดีใจของอันจิ่วเม่ยก็ดังขึ้น “เจอแล้ว!”“หา?” เจออีกแล้วเหรอ? หลี่เจียเฟิ่งอุทานด้วยความตกใจ เขารีบเดินตามเสียงไปทันที ก็เห็นอันจิ่วเม่ยก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ที่หลุมดินที่เธอเพิ่งขุด ภายในหลุมมีกล่องไม้เล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามืออันจิ่วเม่ยใช้จอบขุดกล่องไม้ออกมา แล้วเปิดฝาออกอย่างตื่นเต้น “ปลา! มันคือทองที่เป็นรูปปลา!”หลี่เจียเฟิ่งได้แต่ส่ายหน้า ‘นี่เธอก็หาสมบัติเจออีกแล้ว สมกับที่เป็นปลาคาร์ฟตัวน้อยนำโชคจริง ๆ ‘อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะรีบเก็บกล่องไม้ไว้ในตะกร้าอย่างระมัดระวัง ‘คืนนี้ฉันจะได้ศึกษามันอย่างละเอียดเลย!’หลังจากเก็บกล่องสมบัติเรียบร้อยแล้ว อันจิ่วเม่ยก็ตัดสินใจว่าจ
