ะกลับมาหาสมบัติใหม่ เพราะวันนี้เธอได้สมบัติติดมือมาแล้ว แถมยังมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำอีก
อันจิ่วเม่ยหันไปหาหลี่เจียเฟิ่ง “เอ่อ… หลี่เจียเฟิ่ง พอดีวันนี้ฉันจะเข้าไปในเมืองซะหน่อย คุณอยากไปด้วยไหมคะ?”แม้ปากจะเอ่ยชวน แต่สายตาของอันจิ่วเม่ยกลับจ้องมองหลี่เจียเฟิ่งด้วยแววตาหวาดหวั่น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล‘อย่าไปเลยนะ! ได้โปรด…’ อันจิ่วเม่ยภาวนาในใจ ถ้าหลี่เจียเฟิ่งตัดสินใจไปกับเธอ แผนการไปตลาดมืดของเธอต้องพังพินาศแน่ ๆแต่หลี่เจียเฟิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในฐานะทหาร ย่อมมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมกว่าคนทั่วไป เขาจับสังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ และความกังวลในแววตาของอันจิ่วเม่ยได้อย่างรวดเร็วเขาแย้มยิ้มมุมปาก “ฉันอยู่ที่นี่แหละ ยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะทั้งจัดการพื้นที่ให้เรียบร้อย แล้วก็ต้องไปหาคนงานมาช่วยวางฐานรากบ้านด้วย”อันจิ่วเม่ยแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความโล่งอก “ค่ะ ฉันไปไม่นานจะรีบกลับมานะคะ” เธอตอบรับอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มกว้างตามหลักแล้ว เธอควรจะอยู่ช่วยหลี่เจียเฟิ่งทำงาน แต่โชคชะตาจากในหนังสือเล่มเก่ากำลังรอคอยให้เธอไปเปลี่ยนแปลง เธอจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!“ขี่จักรยานไปเที่ยวให้สนุกนะ” หลี่เจียเฟิ่งพูดด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย
“…ฮ่า ๆ ค่ะ” อันจิ่วเม่ยหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะโบกมือลา แล้วรีบเดินกลับบ้านความโกรธที่เกิดจากเรื่องของย่าอันเมื่อคืนยังคงคุกรุ่นอยู่ในอกเธอ
