อหนาของหลี่เจียเฟิ่งแทบไม่ได้สัมผัสถูกตัวเธอเลย เขาเพียงดึงชายผ้าห่มที่เธอทับไว้ออกมา แล้วห่มคลุมกายให้ใหม่ด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาขณะที่โน้มตัวเข้าไปใกล้ เขาได้ยินเสียงละเมอแผ่วเบาของเธอ“ปลาคาร์ปน้อย…” หลี่เจียเฟิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ปลาคาร์ฟน้อย?ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอล้มลงแล้วเก็บทองคำได้ ทั้ง ๆ ที่เขาหาไม่เจอในจุดเดียวกันแถมเธอยังเก็บกำไลหยกได้อีก! ทั้งหมดนี้มันดูราวกับโชคช่วยเหลือเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ เหมือนมีปลาคาร์ฟน้อยคอยนำโชคดีมาให้เธอจริง ๆรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของหลี่เจียเฟิ่งโดยไม่รู้ตัว เขากลับไปนอนยังที่นอนของตัวเอง ใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะ ทอดสายตามองแสงจันทร์ข้างนอกหน้าต่าง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อย่างเหม่อลอยอันจิ่วเม่ยหลับสนิทตลอดคืนราวกับเด็กทารก พอถึงรุ่งเช้า เธอก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส แต่เมื่อหันไปมองข้าง ๆ ก็พบว่าที่นอนของหลี่เจียเฟิ่งว่างเปล่า เขาคงจะออกไปทำงานที่ ที่ดินรกร้างตั้งแต่เช้าแล้ว
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็เดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ลานหน้าบ้าน ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นชาวบ้านหลายคนกำลังวิ่งไปรวมตัวกันที่ลานนวดข้าวด้วยท่าทางตื่นเต้นด้วยความสงสัย เธอจึงสอบถามชาวบ้านที่เดินผ่านมา จึงได้รู้ว่าผู้นำหมู่บ้านมีเรื่องสำคัญจะประกาศ อันจิ่วเม่ยเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องก
