ุดดินต่อไปเรื่อย ๆ ในใจก็คิดว่าคงไม่มีสมบัติอะไรหลงเหลืออยู่แล้วเด็ก ๆ ในหมู่บ้านคงเก็บกวาดไปจนหมดทันใดนั้น เสียงของอันจิ่วเม่ยก็ดังขึ้น “หลี่เจียเฟิ่ง! มานี่เร็ว!”อันจิ่วเม่ยรีบกดเสียงให้เบาลง พลางมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ราวกับโจรที่กำลังขโมยของ
หลี่เจียเฟิ่งรีบเดินเข้าไปหา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของอันจิ่วเม่ยกำไลหยกสีเขียวมรกตเปล่งประกายระยิบระยับ ไร้รอยตำหนิใดๆ ราวกับเพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ๆ ทั้งที่ผ่านกาลเวลามานาน
