“นี่มันสมบัติล ้าค่าจริง ๆ” หลี่เจียเฟิ่งอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นขณะที่อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจหลี่เจียเฟิ่งมองอันจิ่วเม่ยด้วยความรู้สึกทึ่งปนเหลือเชื่อ เขาไม่คิดเลยว่าการเล่นสนุก ๆ ของเธอจะนำมาซึ่งการค้นพบอันยิ่งใหญ่เช่นนี้“นี่มันกำไลหยกชั้นดีเลยใช่ไหม! หลี่เจียเฟิ่ง! พวกเราจะรวยแล้ว!” ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกาย มองหลี่เจียเฟิ่งด้วยความตื่นเต้นดีใจหลี่เจียเฟิ่งรับกำไลหยกมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน “ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหยกหรอกนะ แต่ดูจากสีสันแล้ว มันต้องเป็นของมีค่าแน่ ๆ เธอต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็น”“ได้ค่ะ!” อันจิ่วเม่ยพยักหน้าหงึก ๆ เธอรู้ดีว่าตอนนี้บ้านเมืองอยู่ในช่วงที่เข้มงวด คงไม่สามารถนำของมีค่าแบบนี้ออกมาอวดได้ แต่ในอนาคต เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น เธอจะนำมันไปประมูลหรือจะเก็บไว้ใส่เองก็ได้แต่ลึก ๆ แล้ว อันจิ่วเม่ยอยากสวมใส่กำไลวงนี้เองมากกว่านอกจากหยกจะช่วยปรับสมดุลในร่างกายและสีเขียวมรกตทั้งวงนั้นก็สะกดใจเธอจนบอกไม่ถูก
หลังจากเก็บกำไลหยกอย่างดีแล้ว อันจิ่วเม่ยก็หันไปบอกหลี่เจียเฟิ่งว่า “เรากลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”จริง ๆ แล้วอันจิ่วเม่ย อยากค้นหาต่ออีก สัญชาตญาณบอกว่ายังมีของดี ๆ อีกเพียบ แต่หลี่เจียเฟิ่งทำงานมาตั้งแต่เช้าตรู่คงเหนื่อยแล้ว ต้องกลับไปกินข้าวซะทีหลี่เจียเฟิ่งไม่ขัดข้อง พวกเขาจึงเก็บข้าวของแล้วเดินทางกลับบ้านด้วยกันพอถึงบ้าน
