กเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน ้าเสียงสั่นเครือ
“หนูไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่อกับแม่เลี้ยงก็ไม่เคยสนใจใยดี หนูเลยไม่มีใครคอยสอนมารยาทให้อย่างถูกต้อง หนูรู้ตัวว่านิสัยบางอย่างของหนูมันคงทำให้ใครหลายคนไม่พอใจ…”อันจิ่วเม่ยเช็ดน ้าตาที่หางตาอย่างน่าสงสาร และพูดต่อ “ที่หลี่เจียเฟิ่งทำแบบนี้ก็เพื่อหนูทั้งนั้น วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณลุงเหวินช่วย หนูไม่รู้จริง ๆ ว่าชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไง…”ไป๋ชิงที่ตั้งใจจะตำหนิหลี่เจียเฟิ่ง ถึงกับพูดไม่ออกเธอเปลี่ยนน ้าเสียงอ่อนลงทันที“เฮ้อ… ก็เพราะสามีฉันเห็นว่าพวกเธอลำบาก ถึงได้ช่วยทั้ง ๆ ที่ต้องแบกรับแรงกดดันจากตระกูลหลี่ น่าอายจริง ๆ ที่ครอบครัวดี ๆอย่างตระกูลหลี่ดันมาทำเรื่องแบบนี้ซะได้”ไป๋ชิงถอนหายใจ “ตอนนี้พวกเธอก็แยกครอบครัวแล้ว ก็ใช้ชีวิตให้ดี ๆ ล่ะ อย่าก่อเรื่องอีก”ไป๋ชิงแอบชั่งน ้าหนักตะกร้าในมือ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า เธอเปิดทางให้ทั้งสองเข้าบ้าน แล้วหันไปพูดกับหลี่เจียเฟิ่ง“เจ้าหนุ่มนี่มีบุญนะ ได้เมียรู้ความแบบนี้ ไม่งั้นวันนี้ฉันคงเอาไม้กวาดไล่ออกไปแล้ว”หลี่เจียเฟิ่งมองภรรยาสาวที่กำลังเกาะแขน ภรรยาผู้นำหมู่บ้านแล้วเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีธรรมชาติ เขาเม้มปากเล็กน้อย สีหน้า
ซับซ้อน แต่ก็ตอบรับคำพูดของภรรยาผู้นำหมู่บ้านอย่างว่าง่าย เขาไม่อยากพูดอะไรมากแม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าสัญญานี้ผู้นำหมู่บ้านทำไว้เองเมื่อหลายปีก่อนวันนี้เขาแค่ทำตามสัญญาไม่มีอะไรผิด
