“…” อันจิ่วเม่ยถึงกับเงียบอึ้ง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าหลี่เจียเฟิ่งวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วนั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาขนข้าวของเครื่องใช้มากมายไปไว้ที่บ้านเธอก่อนหน้านี้ส่วนข้าวของในบ้านตระกูลหลี่หลังนี้กลับมีเพียงของใช้เล็กๆน้อย ๆ ในห้องนอนของเขาเท่านั้น ราวกับว่าเขาเตรียมใจที่จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นตลอดเวลาทุกคนในงานต่างตกตะลึงกับการตัดสินใจของหลี่เจียเฟิ่ง หลายคนอยากจะต่อว่า แต่ก็รู้ดีว่าที่ผ่านมาตระกูลหลี่พึ่งพาเขาเลี้ยงดูมาโดยตลอดจริง ๆโดยเฉพาะครอบครัวของลูกชายคนโต ที่ไม่เคยทำงานทำการหวังพึ่งพาหลี่เจียเฟิ่งให้หาเลี้ยงลูกชายสติไม่ดีของตัวเองด้วยซ ้ายิ่งไปกว่านั้นความสามารถของหลี่เจียเฟิ่งยังทำให้คนในหมู่บ้านบางคนอิจฉาริษยาด้วยเหตุนี้เองจึงไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา“เวรกรรมตระกูลหลี่แท้ ๆ ทำไมสวรรค์ถึงส่งลูกอกตัญญูมาให้เราเลี้ยงด้วยนะ!” พ่อของหลี่เจียเฟิ่งพร ่าบ่นด้วยความคับแค้นใจก่อนจะทรุดกายลงบนพื้นอย่างหมดแรง ใบหน้าที่เคยองอาจกลับดูหมองคล ้าราวกับคนแก่ชราในชั่วพริบตา
แม่ของหลี่เจียเฟิ่งเห็นดังนั้นก็รีบเสริมบทละคร ทำทีเป็นปาดน ้าตาด้วยท่าทางน่าสงสารเฟยหมิงเห็นภาพตรงหน้าแล้วทนไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด“พวกคุณทั้งสองควรพอใจในสิ่งที่ได้รับบ้างนะครับ หลายปีมานี้เจียเฟิ่งทำหน้าที่ของลูกได้อย่างดีเยี่ยมแล้ว แม้แต่ตอนจะแยกครอบครัว เขาก็ไม่คิดจะเอาทรัพย์สมบัติอะไรติดตัวไปด้วย แล้วยังให้เงินเ
