เฟยหมิงกับคนอื่น ๆ เห็นด้วยกับต้าหวังรีบพูดเสริมทันที “ใช่ ๆในเมื่อทำสัญญากันไว้ชัดเจนก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว หลี่เจียเฟิ่งแยกบ้านไป ก็ยังเลี้ยงดูพ่อแม่เหมือนเดิม ไม่ได้อกตัญญูสักหน่อย ปล่อยให้เขาไปมีชีวิตของตัวเองเถอะ”“พวกคุณไม่รู้เรื่องอะไร! อย่าคิดว่าใส่สูทผูกไทด์แล้วจะมาข่มเหงชาวบ้านอย่างพวกเราได้!”ลี่เฟยโพล่งขึ้นเสียงดัง ขัดจังหวะบทสนทนาลี่เฟยเห็นว่ากลุ่มเพื่อนสนิทของหลี่เจียเฟิ่งยังไม่ยอมถอย เธอก็รีบเสนอหน้าออกมาทันที เรื่องนี้ต้องขยี้ให้เป็นเรื่องใหญ่! ต่อให้หลี่เจียเฟิ่งแยกบ้านได้สำเร็จ เธอก็จะลากมันลงนรกให้ได้!ทุกคนมองลี่เฟยด้วยสายตาประหลาดใจ สงสัยว่าเธอสนใจเรื่องนี้ไปหน่อยหรือเปล่า? หลี่เจียเฟิ่งจะแยกบ้าน มันเกี่ยวอะไรกับเธอหนักหนา“เอาล่ะ ๆ ตอนนี้ผู้นำหมู่บ้านก็อยู่ด้วย งั้นให้ผู้นำหมู่บ้านตัดสินเลยแล้วกัน!” เฟยหมิงพูดอย่างมั่นใจก่อนจะโยนระเบิดเวลาใส่เหวินฟู่ไปเต็ม ๆเหวินฟู่ได้ยินแบบนั้น ถึงกับหน้าซีด แยกบ้านมันก็แยกได้แต่…มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ ๆ
รู้งี้ไม่น่ารับไข่ไก่ที่บ้านหลี่เจียเฟิ่งเอามาให้เลย! ไม่งั้นตอนนี้คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้! เหวินฟู่คิดอย่างเสียดายหลี่เฉินฟู่เห็นท่าไม่ดี รีบสะกิดภรรยา ชิวหรงเข้าใจแผนการในทันที ทรุดตัวลงไปร้องห่มร้องไห้โวยวาย“ฮือ ๆ ๆ ฉันช่างน่าสงสาร ยังไม่ทันตาย ลูกชายก็จะทิ้งไปอยู่คนเดียวแล้ว แบบนี้ฉันจะอยู่ยังไง!”“อึก…พวกคนเมืองใจร้
