“หลี่เจียเฟิ่ง นี่มันเกินไปแล้วนะ!” ลี่เฟยเอ่ยทักท้วง เมื่อเห็นท่าทางแข็งกร้าวไม่ไว้หน้าใครของหลี่เจียเฟิ่งแต่หลี่เจียเฟิ่งกลับตอบกลับด้วยน ้าเสียงเย็นชา “ผมไม่เคยสนใจเรื่องฐานะ แต่ญาติ ๆ กลับพูดจาดูถูกภรรยาผมแบบนี้ จะให้ผมทนฟังเฉยๆ ได้ยังไง?”คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวงเหล่าญาติ ๆ ที่เคยคุ้นชินกับท่าทางอ่อนน้อมของหลี่เจียเฟิ่ง ต่างพากันอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะกล้าหักหน้าพวกเขาอย่างไม่ไว้หน้าสายตาคมกริบของหลี่เจียเฟิ่งตวัดไปยังคู่สามีภรรยาสูงวัยตระกูลหลี่ บรรยากาศโดยรอบพลันอึมครึมขึ้นทันตา สองสามีภรรยารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงหัวใจพวกเขารู้ดีว่าครั้งนี้…ลูกชายคนนี้เอาจริง!“เมื่อกี้พ่อกับแม่ได้ยินที่ผมพูด งั้นก็คงได้ยินที่พวกนั้นพูดถึงภรรยาผมด้วยใช่ไหมครับ?” น ้าเสียงของหลี่เจียเฟิ่งเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความกดดันชิวหรงได้แต่ลอบสบตากับสามีอย่างร้อนรน ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก
“ภรรยาผมเพิ่งเข้าบ้าน วันนี้ก็งานแต่งงานของเราแท้ ๆ พวกเขากลับมาพูดจากับเธอแบบนี้” หลี่เจียเฟิ่งเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน ้าเสียงหนักแน่น“ในฐานะสามี ผมควรจะยืนเฉย ๆ ปล่อยให้ภรรยาตัวเองโดนรังแกแบบนั้นงั้นเหรอครับ?” คำพูดของหลี่เจียเฟิ่งแม้จะไม่ดัง แต่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันหลี่เฉินฟู่ใบหน้าแดงก ่า ทั้งโกรธทั้งอับอาย รีบหาทางกู้สถานการณ์ “พวกนั้นเป็นญาติผู้ใหญ่ทั้งนั้น ถึงยังไงภรรยาแกก็เข้าบ้านตระกูลหลี่ของเรา
