งขึ้นพร้อมกับประตูที่แง้มออกเผยให้เห็นศีรษะเล็ก ๆ โผล่เข้ามาพร้อมกับเสียงหวานใส แต่แฝงแววขี้อายว่า “อาสะใภ้ค่ะ อาสามฝากมาบอกว่า อาสะใภ้ออกไปเล่นข้างนอกได้แล้ว ไม่ต้องขังตัวเองอยู่ในห้องแล้วนะคะ”เจ้าของเสียงหวานใสนี้คือเสวี่ยเหยา ลูกสาวคนรองของลูกชายคนโตตระกูลหลี่ ถ้าเธอจำไม่ผิดปีนี้เด็กคนนี้น่าจะอายุ12ปีและยังมีเด็กหญิงซานซานที่เป็นลูกคนที่สามทว่าน่าเสียดายที่ตระกูลหลี่นั้น ผู้ชายเป็นใหญ่ เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ทำให้สองพี่น้องมักถูกรังแกเสมอโดยเฉพาะเสวี่ยเหยาที่โดนทั้งปู่ ย่าและแม่แท้ ๆ ด่าอยู่เสมอ แถมยังต้องคอยดูแลน้องสาวอีก เลยยิ่งทำให้เธอเป็นเด็กขี้อายและขาดความมั่นใจแค่เดินมาบอกอันจิ่วเม่ยเสวี่ยเหยายังทำตัวไม่ถูก ระแวดระวังไปหมด บ่งบอกให้รู้ว่าเวลาที่เธออยู่บ้านนี้ถูกปฎิบัติแบบไหนอันจิ่วเม่ยเห็นภาพเด็กน้อยตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงเจ้าของร่างเดิม ที่ต้องอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างหวาดระแวงมาหลายปี ก็อดสงสารจับใจไม่ได้อันจิ่วเม่ยส่งยิ้มหวานให้เสวี่ยเหยาก่อนจะลุกขึ้นหยิบลูกอมมายัดใส่มือเล็กๆ ของเด็กหญิง “หนูชื่ออะไรจ๊ะ?”
เสวี่ยเหยาจ้องลูกอมในมือตาแป๋ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอันจิ่วเม่ยอย่างประหม่า “สะ…เสี่ยวเหยาค่ะ” เสียงเล็กๆ ตอบอย่างตะกุกตะกักดวงตากลมโตของเสี่ยวเหยายังคงจ้องมองอันจิ่วเม่ยอย่างไม่แน่ใจ อาสะใภ้สามให้ลูกอมกับเธอจริงๆ เหรอ? ที่บ้าน ของอร่อย ๆต้องยกให้พี่ชายกินก่อนเสมอ เ
