ะไรกับคนโง่ ๆ ในตระกูลหลี่พอเพ่ยอิงคิดได้แบบนั้นก็ต้องกัดฟันทนต่อไป ถึงจะขัดใจแค่ไหน เธอก็ต้องปล่อยให้งานแต่งต้องดำเนินต่อไปอยู่ดี
ทางด้านเจ้าสาวอย่างอันจิ่วเม่ยหลังจากถูกพาเข้าห้องพักผ่อนเรียบร้อย ส่วนต้าหวังกับย่าสุดที่รักของเธอก็ไปพูดคุยกับผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว เพื่อให้สบายใจว่าหลานสาวสุดที่รักของเธอไม่ได้ถูกรังแกงานนี้อันจิ่วเม่ยต้องขอบคุณต้าหวังจริง ๆ ที่คอยปลอบประโลมคุณย่าเธอ ไม่งั้นย่าก็คงไม่ยอมมาเหยียบที่นี่แน่ ๆ เพราะการที่ญาติฝ่ายเจ้าสาวมาร่วมงานเลี้ยงที่บ้านฝ่ายเจ้าบ่าวแบบนี้ ถือเป็นเรื่องไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่แต่พอได้มาเห็นกับตาว่าหลานสาวไม่ได้ถูกรังแกอะไร คุณย่าก็เบาใจ ส่วนหลี่เจียเฟิ่งเจ้าบ่าวป้ายแดง ก็ต้องออกไปต้อนรับแขกเหรื่อตามธรรมเนียม ปล่อยให้อันจิ่วเม่ยนั่งเล่นอยู่ในห้องคนเดียวอันจิ่วเม่ยที่นั่งรอในห้อง คอยกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้องห้องนี้ไม่ได้กว้างขวางอะไรมาก คงเป็นเพราะหลี่เจียเฟิ่งไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลยไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมายมีเพียงเตียงนอนหนึ่งหลังกับตู้ใบเก่า ๆ ใบหนึ่ง ข้าง ๆ กันมีโต๊ะไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ บนโต๊ะมีขนมหวานอย่างลูกอมและเมล็ดแตงโมวางอยู่คงเตรียมไว้ต้อนรับเธอโดยเฉพาะเหนือหัวเตียงมีตัวอักษรมงคลแปะไว้ ช่วยเสริมสิริมงคลให้ผู้อยู่ผ้าปูเตียงและปลอกหมอนสีเขียวทหารแบบเรียบง่าย แต่ดูสะอาดตาส่วนผ้าห่มนั้นถูกพับอย่างเป็นระเบียบ
ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดั
