ในเช้าวันแต่งงานอันจิ่วเม่ยตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน เธอหยิบชุดใหม่ที่หลี่เจียเฟิ่งซื้อให้มาสวม จากนั้นก็บรรจงแต่งหน้าง่าย ๆถึงแม้จะไม่มีเครื่องสำอางราคาแพง แต่เธอก็ใช้แค่ถ่านเขียนคิ้วกับกลีบดอกไม้สีแดงแต้มริมฝีปาก ก็ทำให้ใบหน้าดูสดใสขึ้นมาทันตาประตูห้องอันจิ่วเม่ยแง้มเปิดอยู่ ทำให้ซื่อหงที่เดินมาเห็นเข้าพอดีความอิจฉาริษยาแล่นปราดเข้าครอบงำร่างเหมือนโดนสาดน ้าส้มสายชูใส่หน้า“แต่งตัวซะเลิศเชียวนะยะ หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูบ้านไหนกัน ชุดใหม่ทั้งตัวยังไม่พอ ยังมีหน้ามาเขียนคิ้วทาปากอีก อย่าฝันไปหน่อยเลยว่าจะเปลี่ยนจากกาเป็นหงส์!”อันจิ่วเม่ยมองซื่อหงด้วยสายตาราวกับอ่านทะลุปรุโปร่ง ท่าทางเจ้าเล่ห์ของซื่อหงฟ้องชัดว่าไม่ได้มาดีอีกตามเคย“แล้วเงินที่ฉันสั่งให้เตรียมมาล่ะ อยู่ไหน?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยแววข่มขู่“นี่แก…” ซื่อหงหน้าตึง เจอท่าทีเย็นชาแบบนี้เข้าไป ใจที่คิดจะเล่นละครตีหน้าซื่อก็เริ่มหวั่นไหว
ซื่อหงอยากจะแผดเสียงด่าสักสองสามคำ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้อันจิ่วเม่ยตอนนี้ ยิ่งเรื่องลูกชายที่ซุกซ่อนไว้ อันจิ่วเม่ยก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างดี ความโกรธที่ปะทุอยู่ภายในก็มอดลงอย่างช่วยไม่ได้ซื่อหงจำยอมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ควักธนบัตรที่ยับยู่ยี่ออกมาอย่างเสียไม่ได้ ยื่นส่งให้อันจิ่วเม่ยอย่างจำใจ ซื่อหงหันหลังเตรียมเดินจากไปแต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้า
