วนหญิงชราก็ได้แต่พยักหน้าทั้งน ้าตาอันจิ่วเม่ยเห็นคุณย่าเศร้าก็อยากจะกอดปลอบ แต่โดนคุณย่าแกล้งทำเสียงดุใส่ซะก่อน “อย่าดื้อสิ ตัวเองน่ะอยู่นิ่ง ๆ ไปเลย เดี๋ยวผมยุ่งหมด!”ว่าที่เจ้าสาวได้แต่นั่งตัวแข็งเป็นหุ่นยนต์ พลางแอบตั้งมั่นในใจว่า‘ต้องทำให้คุณย่ามีความสุขที่สุดให้ได้เลยคอยดู!’หลังจากเสร็จพิธีหวีผมสุดซึ้ง คุณย่าก็จัดการเกล้าผมสวย ๆ ให้หลานสาว ปิดท้ายด้วยการปักปิ่นปักผมเก่าแก่ แต่มีความหมายลึกซึ้ง เพราะเป็นอันที่คุณย่าโปรดปรานมากสมัยยังสาว ๆ“สวยจริง ๆ เลยหลานย่า!”หญิงชราเอ่ยชมพลางลูบแก้มหลานสาวด้วยความเอ็นดู แววตาของท่านยังคงมีน ้าตาคลออยู่ แต่คราวนี้เป็นน ้าตาแห่งความปลื้มปิติมากกว่าทันใดนั้นเอง… เสียงผู้คนข้างนอกก็โห่ร้องกระหึ่มราวกับฟ้าผ่า!“เจ้าบ่าวมาแล้ว!”“โอ้โห! หล่อมาก”“ขนของมาเพียบเลย!”…
เด็ก ๆ ข้างนอกต่างส่งเสียงลั่นจนผู้คนที่อยู่ในบ้านต่างพากันนั่งไม่ติด ต้องรีบกุลีกุจอ ยืนขึ้นส่องหน้าต่าง มุดรั้วดูกันให้วุ่นวายไปหมดลานหน้าบ้านเล็ก ๆ ของบ้านตระกูลอัน รถยนต์จิ๊บสีเขียวเข้มจอดเทียบอย่างสง่างามทั้งเด็กเล็ก เด็กใหญ่ไม่เว้นแม้แต่ผู้ใหญ่ ต่างก็ยืนตามองรถคันงามด้วยความตื่นเต้น“โอ้โห! นั่งรถหรูซะด้วย!”หลี่เจียเฟิ่งลงมาจากรถ เดินเคียงข้างชายหนุ่มรูปงามในชุดเชิ้ตขาวสะอาดตา มือของทั้งคู่ช่วยกันยกของใช้มากมาย บรรจุอยู่ในลังไม้สวยงาม ออกจากรถยนต์หรู“นั่น ๆ จักรยาน ๆ ”“แล้วนั่นวิทยุใช่
