แถมเป็นตอนกลางคืนอีกต่างหาก แค่นี้เธอก็อับอายมากแล้วนะ!“เพิ่มอีก 20 หยวน…” อันจิ่วเม่ยพูดเสียงเรียบซื่อหงกัดฟันกรอดด้วยความโมโห รีบควักเงิน 28 หยวนโยนใส่อันจิ่วเม่ยราวกับเป็นเศษเงินอันจิ่วเม่ยรับเงินมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ โห ยัยป้านี่เก็บเงินเก่งใช้ได้เลยแฮะ! นึกว่าจะไม่มีซักเหมาซะอีก
พอได้เงินแล้วอันจิ่วเม่ยก็แสยะยิ้มแบบผู้ชนะ “จะไปไหนก็ไปอย่าทำตัวเป็นเป็นแมลงวัน แมลงหวี่ น่ารำคาญแถวนี้ วันนี้เป็นวันดีของฉันเข้าใจไหม!”ซื่อหงโกรธจนหน้าแดงก ่า “นี่! ฉันให้เงินเธอตั้งเยอะแยะ ขอแค่กินเลี้ยงมื้อเดียวทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ เธอเองก็คงไม่อยากให้คนตระกูลหลี่หาว่าเธอไม่มีญาติพี่น้องคอยช่วยเหลือหรอกใช่ไหมล่ะ!”“หรือคุณ อยากให้ฉันไปแจ้งความ?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงเรียบ“แก…” แววตาของซื่อหงเต็มไปแววตาเกลียดชัง ก่อนจะกระทืบเท้าจากไปด้วยความโมโหหลังจากซื่อหงเดินออกไป บรรดาป้า ๆ ในหมู่บ้านก็แห่กันมาดูความเรียบร้อยของเจ้าสาวพร้อมคุณย่าอันที่รับหน้าที่เป็ช่างทำผมคุณย่าอันทั้งหวีผมหลานสาวไป พลางเล่าเรื่องความหลังสมัยสาว ๆ พร้อมทั้งอวยพรให้หลานรักทั้งสองอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ผมขาวโพลนไปด้วยกันเลยแต่ดูเหมือนบรรยากาศจะพาซึ้งเกินไปหน่อย คุณย่าอันที่กำลังหวีผมไป น ้าตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง จนทุกคนต้องรีบเข้ามาปลอบ“ย่าอัน วันดีแบบนี้ห้ามร้องไห้เด็ดขาดเลยนะ เดี๋ยวเจ้าบ่าวมาเห็นจะตกใจแย่!”
ชาวบ้านเอ่ยแซวย่าอัน ส่
