รอยยิ้มอุ่นละมุนปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่นของคุณย่าอัน ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองไปยังหลานสาวที่เติบโตอย่างแข็งแกร่งในที่สุดวันที่เธอรอคอยก็มาถึง เด็กน้อยที่เธอทะนุถนอมดุจแก้วตาดวงใจ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับโลกกว้างแล้วท่ามกลางความเงียบสงัด อันจิ่วเม่ยโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูคุณย่า“คุณย่า ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูสัญญาว่าพวกเราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอน… เพราะหนูไปเจอทองคำก้อนใหญ่มาค่ะ!”“ว่าไงนะ?! เก็บอะไรได้นะ ยัยหนู พูดใหม่ซิ!” ดวงตาของคุณย่าเบิกกว้างด้วยความตกใจอันจิ่วเม่ยยิ้มกริ่ม โน้มตัวมากระซิบข้างหูคุณย่าอีกครั้ง “ทองคำค่ะคุณย่า! ก้อนใหญ่มากเลยนะคะ หนูเจอตอนเดินกลับบ้านนี่เองโชคดีสุด ๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะคะ”ย่าอันรีบเอามือปิดปากหลานสาวแทบไม่ทัน มองซ้ายมองขวาราวกับกลัวว่าจะมีหนูแอบฟังอยู่“ชู่ววว เบา ๆ สิยัยหนู เรื่องแบบนี้ตะโกนบอกชาวบ้านเขาไปทั่วรึไง?”
ใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เธอลุกพรวดขึ้นไปตรวจประตูหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด“รู้มั้ยว่าเดี๋ยวนี้ข้างนอกมันอันตรายแค่ไหน ของแบบนั้นเก็บไว้ให้มิดชิดเลยนะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่!”อันจิ่วเม่ยเห็นท่าทางแตกตื่นของคุณย่าแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจ“ค่ะคุณย่า หนูรู้แล้ว แค่จะบอกว่าต่อไปนี้เราไม่ต้องลำบากแล้วต่างหาก” อันจิ่วเม่ยคว้ามือเหี่ยว ๆ ของย่าตัวเองมากุมไว้
