ทันใดนั้นเองชายร่างสูงใหญ่และมีสีหน้าดุดัน จ้องมองซื่อหงจนเธอกลัวจนพูดไม่ออก ส่วนอันตงหยางเดิมทีก็เป็นคนขี้ขลาดอยู่แล้วก็ได้แต่หลบหลังแม่เหมือนลูกไก่ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ“เธอจะไปฟ้องเรื่องอะไร? ฉันอยู่ที่นี่แล้ว เธอจะฟ้องอะไรก็ว่ามา!”เสียงดังลั่นของชายคนนั้น ทำให้ซื่อหงหน้าซีดเป็นไก่ต้มชาวบ้านคนอื่น ๆ เห็นว่าอันจิ่วเม่ยลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อตัวเองแล้วจึงเริ่มกล้าที่จะแสดงตัว พวกเขาออกมายืนข้าง ๆ เธอ พร้อมกับพูดด้วยน ้าเสียงหนักแน่น“พวกเราเห็นด้วย! จิ่วเม่ยเป็นหลานแท้ ๆ แต่กลับถูกปฏิบัติอย่างแย่มานานหลายปี บ้านหลังนี้ก็มีส่วนของเธอ เธอต้องมีสิทธิ์ดูแลคุณย่า! ถ้าเธอยังกล้าทำอะไรอีก พวกเราจะพากันไปแจ้งความที่เมือง!”คำพูดของชาวบ้านทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกตื้นตันใจจนน ้าตาคลอเธอไม่คิดเลยว่าจะมีคนคอยอยู่เคียงข้างและให้กำลังใจเธอมากมายขนาดนี้“ขอบคุณทุกคนมากนะคะ หนูสัญญาว่าจะเป็นคนดี และจะตอบแทนความหวังดีของทุกคนอย่างแน่นอนค่ะ” เสียงของอันจิ่วเม่ยสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง ในที่สุดความยุติธรรมก็เริ่มปรากฏขึ้นแล้วหลังจากได้ยินคำพูดคมคายของอันจิ่วเม่ย ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย
ชาวบ้านยังคงขู่ซื่อหงสองสามคำราวกับกลัวว่าเรื่องวุ่นวายจะยังไม่จบสิ้น ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านคุณย่าอันยืนข้างหลานสาวตนอย่างห่วง ๆ มือของเธอจับไม้เท้าแน่นราวกับพร้อมจะฟาดฟันศัตรูคุณย่าอันมองซื่อหงด้วยสายตาหว
