โชคดีที่เพื่อนบ้านใจดีเข้ามาช่วยดึงตัวอันตงหยางไว้ ไม่งั้นตอนนี้ห้องของเธอคงถูกขนไปขายจนเกลี้ยงแล้ว!ซื่อหงยืดอกอย่างมั่นใจ ตอนนี้ลูกชายของเธอกลับมาแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาแตะต้องเธอได้อีก!ฝั่งอันจิ่วเม่มไม่รอช้าเบียดฝูงชนพุ่งตัวไปหาไปคว้าตัวคุณย่าออกมาอย่างไว ก่อนจะหันไปถามซื่อหงเสียงเบาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “คิดจะเล่นละครอะไรอีก…”ซื่อหงยืนเชิดหน้าใส่ ทำท่าเป็นคุณแม่ผู้ถูกกระทำ บอกกับอันเพ่ยอิงเสียงหวานหยด “พรุ่งนี้ลูกสาวสุดที่รักก็จะแต่งงานแล้ว แม่ก็แค่อยากให้อันตงหยาง ช่วยจัดห้องให้ลูกสาวเท่านั้นเอง”“อ๋อ จัดห้องแบบนี้นี่เอง” อันจิ่วเม่ยมองเข้าไปในห้องตัวเองแวบหนึ่ง กล่องสมบัติลับที่เธอซ่อนไว้หายไปหลายใบเลยนะ!“ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน ้าที่สาดทิ้ง พรุ่งนี้เธอก็จะแต่งงานแล้ว ของพวกนี้มันก็ของในบ้านนี้ทั้งนั้นแหละ แม่แค่เอาไปเก็บไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยเก็บกันทีหลัง”อันตงหยางยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เด็กยันโต เขาก็แกล้งอันจิ่วเม่ยแบบนี้มาตลอด จนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
“งั้นก็ขอบคุณ แม่มากเลยนะคะ” อันจิ่วเม่ยพูดพร้อมกับยิ้มหวานหยดย้อย ฉวยโอกาสตอนเดินเข้าไปดูในห้องอันจิ่วเม่ยแอบเอาก้อนทองคำใส่ไว้ในถุงที่แขวนอยู่ตรงประตู และปิดประตูห้องเสร็จสรรพก่อนจะพาคุณย่าไปนั่งพักที่มุมกำแพงจากนั้นก็หันไปบอกกับชาวบ้านที่มามุ่งดูเหตุการณ์“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงหนูนะคะ แต่นี่เ
