ป็นเรื่องภายในครอบครัวหนูเอง ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันเถอะนะคะ จะได้ไม่ต้องมาโดนลูกหลงไปด้วย”พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็เดินไปหยิบไม้เท้าประจำกายของคุณย่าขึ้นมาอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…อันตงหยางเจอสายตาพิฆาตของอันจิ่วเม่ยเข้าไป เขาก็ถึงกับถอยกรูดแบบไม่รู้ตัว ฝั่งซื่อหงที่เคยโดนเล่นงานมาหลายวันติด ก็เริ่มระแวงกับท่าทีของอันจิ่วเม่ยซื่อหงถามึ้นทันที“นี่แกจะทำอะไร!?”อันจิ่วเม่ยแสยะยิ้ม “น้องชายสุดที่รักเป็นห่วงกันขนาดนี้ พี่สาวคนนี้ก็ต้องตอบแทนน ้าใจกันหน่อยสิ จริงไหม?”หลังจากจบคำพูด อันจิ่วเม่ยก็ฟาดไม้เท้าในมือเข้าที่ขาของอันตงหยางเต็มแรง!
“โอ๊ยย! จิ่วเม่ยแกบ้าไปแล้วรึไง!?” อันตงหยางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกระโดดหนีด้วยความเร็ว พอตั้งหลักได้ก็พยายามจะแย่งไม้เท้า แต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่พอยังโดนฟาดซ ้าเข้าไปอีกหลายทีอันจิ่วเม่ยไม่มีการยออมแรงใด ๆ ไม่มีความลังเลในสายตา หญิงสาวตีไปที่อันตงหยางจุกจนสู้ไม่ได้ ในใจนี่ทั้งตกใจทั้งงุนงง ปกติต่อให้เขาหาเรื่องอันจิ่วเม่ยยังไง เธอก็ไม่เคยตอบโต้ แต่วันนี้ไม่ใช่แค่สวนกลับแต่ยังสวนแบบไม่ยั้งมืออีกต่างหาก!“พวกแกเป็นใบ้กันหมดรึไง! เห็นแบบนี้ยังจะยืนเฉยอีกเหรอ! รีบมาช่วยกันดึงยัยนี่ออกไปสิวะ!” อันตงหยางหันไปแผดเสียงใส่ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ไม่ไกลเมื่อกี้แค่เขาจะขนของออกจากห้องหญิงสาวยังมีคนขัดขวางตั้งเยอะแยะ แต่พอโดนอันตงหยางโดนตี กลับไม่มีใครคิดจะช่วยเขาเลยสักคน!
