“เหลวไหล! ลูกฉันไม่ทางทำตัวแบบนั้นแหน่” เสียงแหลมสูงของซินอี้ร้องลั่นปกป้องลูกสาวอย่างสุดชีวิตเสียงตวาดของซินอี้ทำเอาผู้มาถึงกับสะดุ้ง แต่เรื่องข้าวหนึ่งถ้วยใหญ่ที่เสียเปล่านั้นก็ยังคงเป็นหนามตำใจไป๋ซิงอยู่ดี“ไม่รู้ล่ะ ลูกสาวคนเล็กของเธอ ควรจะขอโทษอันจิ่วเม่ย แล้วเรื่องมันจะได้จบ ๆ กันไป”ถึงซินอี้จะไม่ค่อยพอจเท่าไรนัก แต่อีกฝ่ายก็คือภรรยาผู้นำหมู่บ้านเลยต้องรักษาน ้าใจกันไว้บ้างเธอหันไปคว้าตัวเพ่ยอิงที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ มาด่าเชิงสั่งสอนว่า “ลูกคนนี้นี่! ยังไม่รีบไปขอโทษอีก! แม่ตามใจจนเคยตัว วัน ๆ ไม่ทำอะไร คอยแต่สร้างเรื่องปวดหัวให้แม่ตลอด!”เจียงผิงที่ยืนฟังอยู่ตรงนั้นก็รีบสวนขึ้นมาทันที “รู้ตัวซักทีเถอะค่ะแม่ ที่บ้านเราวุ่นวายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะน้องเล็กคนเดียวเลย!”ซินอี้เห็นลูกสะใภ้ตัวเองทำท่าจะสุมไฟเข้าไปอีก ก็รีบออกปากไล่ลูกสะใภ้ไปทันที “เจียงผิง! ไปทำกับข้าว เดี๋ยวตรงนี้ฉันจะจัดการเอง!”เจียงผิงยิ้มมุมปากแบบเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าครัวไป
ซินอี้เห็นว่าไม่มีใครเข้ามาขัดเธออีก ก็หันไปตำหนิลูกสาวคนตัวเองต่อ“ไปขอโทษภรรยาผู้นำหมู่บ้านกับอันจิ่วเม่ยซะ !”“ทำไมหนูต้อง…”เพ่ยอิงที่กำลังจะเถียงกลับแต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุดันของแม่ตัวเอง คำพูดทั้งหมดก็พลันจุกอยู่ที่ลำคอ เธอได้แต่ก้มหน้าลงต ่าจากนั้นคำขอโทษที่แผ่วเบาจนแทบจะฟังไม่เข้าใจก็เล็ดลอดออกจากปากไป๋ชิงผู้ที่อารมณ์เสียจากข้าวยังไม่ทัน
