จาง ท่าทางของเพ่ยอิงกลับไปกระตุ้นอารมณ์โกรธเธอ มากขึ้นไปอีก“พูดดัง ๆ หน่อยสิ แบบนั้นใครจะได้ยิน!”ไป๋ชิงตวาดด้วยความโมโหเพ่ยอิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตะโกนออกสุดเสียง“ขอโทษ!” จากนั้นเพ่ยอิงก็วิ่งหนีกลับห้องเร็วปรื๋อราวกับโดนผีไล่“ซินอี้ เด็กคนนี้ต้องสั่งสอนให้มากกว่านี้นะ ดูสิทำเข้าสิ” ไป๋ชิงพูดตำหนิอีกครั้งอันจิ่วเม่ยพูดอย่างสุภาพนุ่มนวลราวกับน ้าผึ้งหยดลงจากปาก
“ขอบคุณป้าไป๋กับพี่สะใภ้ทั้งสอง ป้าไป๋เรื่องข้าว หนูต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ ลูกอมพวกนี้เอากลับไปให้น้อง ๆ กินนะคะ อย่าเกรงใจหนูเลยค่ะ”เดิมทีสะใภ้ของไป๋ชิงกำลังจะกินข้าวแต่เมื่อแม่สามีปรากฏกายขึ้นและฉุดกระชากพวกเธอออกไป ความสุขในมื้ออาหารของลูกสะใภ้ทั้งสองพลันมลายหายไปแม้ว่าพวกเธอจะไม่ได้ทำอะไร แต่ก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างราวกับมีไฟลุกอยู่ในอก แต่พอถูกอันจิ่วเม่ยยัดลูกอมให้ ไฟในอกก็ดับวูบราวกับโดนน ้าสาด ใจสบายขึ้นทันทีในยุคนี้ลูกอมถือเป็นของวิเศษไม่ใช่ว่าทุกบ้านจะซื้อได้ราวกับซื้อผักในตลาด บ้านที่ซื้อลูกอมได้ปกติก็ไม่กล้ากินราวกับมันเป็นทองคำ นาน ๆ ทีถึงจะให้เด็ก ๆ กินสักเม็ดเพื่อแก้เลี่ยนแต่ตอนนี้กลับให้มาเต็มมือเลย ถือว่ามีน ้าใจมากราวกับเทพเจ้าแห่งความใจดี“ เด็กคนนี้ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ” แม้จะพูดแบบนั้นแต่ก็รับของไว้อย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอันจิ่วเม่ยจะเปลี่ยนใจ รอยยิ้มบนใบหน้าดูจริงใจขึ้นมาทันทีอันจิ่วเม่ยพูดคุยกับทั้งสามคน อ
