สายตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น“คุณย่า ต่อไปนี้ชีวิตของเราจะต้องดีขึ้นกว่านี้แน่นอนค่ะ!”“ดีแล้ว ๆ ” คุณย่าอันยิ้มตอบหลานสาวพลางลูบศีรษะอันจิ่วเม่ยเบาๆแต่สัมผัสที่อ่อนโยนจากคุณย่ากลับไม่สามารถกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลก ๆ ที่คืบคลานเข้ามาในใจอันจิ่วเม่ยได้เลย เธอรู้สึกถึงความขัดแย้งบางอย่างแม้รอยยิ้มของย่าจะอ่อนโยนเพียงใด แต่กลับมีเงาบาง ๆ สะท้อนอยู่ในดวงตา เหมือนมีเรื่องราวที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาคู่นั้น
ยิ่งตอนนี้ใกล้ถึงเวลาที่อันจิ่วเม่ยจะต้องตายลงตามเนื้อเรื่องในนิยาย ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลนี้ก็ยิ่งทวีคูณเหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วเธอต้องหาให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปตอนนี้เนื้อเรื่องในนิยายไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ตัวประกอบที่เธอเข้ามาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปเธอไม่ได้แต่งงานกับชายสติไม่ดี ทั้งจัดการแม่เลี้ยงได้อยู่หมัดแถมยังได้แต่งานกับหลี่เจียเฟิ่ง เธอมั่นใจว่าไม่มีใครกล้ามารังแกเธอสองคนได้หรอกแต่ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าเธอจะสูญเสียของสำคัญไป…หัวใจของอันจิ่วเม่ยรู้สึกว้าวุ่นอย่างประหลาด ความไม่ชอบมาพากลแผ่ปกคลุมอยู่รอบตัว อันจิ่วเม่ยแอบพิจารณาใบหน้าของหญิงชรา ใบหน้านั้นยังเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทั้งคู่ก็ยังคงสดใส ไร้ซึ่งเค้าลางของความเจ็บป่วยใด ๆ แต่ความรู้สึกกระวนกระวายในใจของเธอกลับยิ่งทวีคูณขึ้นมือเรียวบางเอื้อมไปคว้ามือเหี่ยวย่นของยายเอาไว้แน่น ราวก
