ขาตีหนู ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูไม่เป็นอะไรสักนิด หนูมีหลักฐานเด็ดที่แม่ลูกคู่นั้นทำเรื่องไม่ดีไว้เพียบ รับรองว่าพวกนั้นไม่กล้ามารังแกพวกเราอีกแน่!”อันจิ่วเม่ยยื่นมือไปเช็ดน ้าตาที่รื้นอยู่ที่หางตาของย่าอย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมให้คนแก่สบายใจ“ตอนนี้พวกเรามีลุงป้าน้าอาในหมู่บ้านคอยช่วยเหลือ รับรองว่าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจหายห่วงแน่นอนค่ะ หนูไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านมาแล้ว ซื่อหงทำอะไรเราไม่ได้หรอกค่ะ”ย่าอันพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีแล้ว ๆ หลานย่ามีวิธีจัดการได้ ย่าก็สบายใจ” พูดจบ หญิงชราก็คว้ามืออันจิ่วเม่ยให้นั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้หมอนใบโปรดจากนั้นก็หยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมา เธอค่อย ๆ แกะผ้าที่หุ้มออกทีละชั้น เผยให้เห็นกำไลเงินโบราณวงสวยซ่อนอยู่ภายใน ย่าอันหยิบมันขึ้นมาแล้ววางใส่มืออันจิ่วเม่ยอย่างรวดเร็ว“ย่ามันคนแก่ไร้ความสามารถ ตอนหลานแต่งงานก็ช่วยอะไรไม่ได้ กำไลวงนี้ย่าเก็บไว้นานแล้ว เอาไปเป็นสินเดิมนะ จะได้ไม่อายใครเวลาเข้าบ้านสามี” คุณย่าอันเอ่ยด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน
“ขอบคุณค่ะคุณย่า!” อันจิ่วเม่ยซาบซึ้งใจจนน ้าตาคลอ จึงไม่ปฏิเสธ รับกำไลมาสวมที่ข้อมืออย่างทะนุถนอมอันจิ่วเม่ยใส่กำไรอแล้วชูให้ย่าดู“คุณย่า ดูสิสวยไหมคะ?”“ฮ่า ๆ สวยสิ หลานย่าใส่อะไรก็สวย” คุณย่าอันเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม
