หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนกลับ เขาก็ไม่ลืมที่จะหันไปบอกทุกคนว่า “พรุ่งนี้เชิญทุกคนมาร่วมงานแต่งงานของผมกับจิ่วเม่ยด้วยนะครับ”ประโยคสั้น ๆ แต่ได้ใจความ ชี้ให้เห็นชัดเจนว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวปัญหา ส่วนเรื่องของเพ่ยอิงกับหลี่ถังคงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดการกันเองอันจิ่วเม่ยรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องในนิยายได้ง่ายขนาดนี้ แบบนี้เธอก็ไม่ต้องตายตั้งแต่อายุยังน้อยแล้วสินะอันจิ่วเม่ยที่เดินมาถึงลานหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงแหลมแสบแก้วหูของซื่อหงดังลั่นออกมาจากครัว“หึ ยัยแก่ไม่รู้จักตาย! ฉันเคยเตือนแกแล้วนะ ทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของฉัน! อย่ามาทำหน้าซื่อบื้อแบบนี้!”“แต่จิ่วเม่ยกับสามีเธอยังไม่กลับ…” เสียงคุณย่า เอ่ยค้านอย่างแผ่วเบา“กลับไม่กลับแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน! แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน ้าที่สาดไปแล้ว! ตอนนี้ได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่ง ได้เป็นภรรยาทหารก็ยิ่งต้องกตัญญูต่อฉัน!” ซื่อหงตะคอก ก่อนจะเอื้อมมือไปตักกับข้าวบนโต๊ะ
แต่หารู้ไม่ว่าที่ด้านนอกอันจิ่วเม่ยได้ยินทุกคำพูดชัดเจน! เธอปรี่เข้ามาในครัวทันที“ซื่อหง! ฉันจำได้ว่าเคยเตือนเธอแล้วนะให้ทำตัวดี ๆ กับย่าของฉันหน่อย!” เสียงตวาดลั่นของอันจิ่วเม่ยทำให้ซื่อหงที่กำลังคีบเนื้อเข้าปากร่วงตกทันทีหากแค่เป็นเรื่องของอาหาร เธอก็อาจจะปล่อยผ่านไป แต่การที่ซื่อหงกล้าด่าเหยียดหยามย่าของเธ
