อขนาดนี้ อันจิ่วเม่ยไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ แน่นอน!เพียะ!ฝ่ามือของอันจิ่วเม่ยประทับลงบนหน้าของแม่เลี้ยงของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันรู้ตัว“นังเด็กบ้า…แกกล้าตบฉันเหรอ!” ซื่อหงร้องเสียงหลง ปิดหน้าตัวเองแล้วหันไปฟ้องหลี่เจียเฟิ่งที่เพิ่งเดินเข้ามา“นี่! หลี่เจียเฟิ่งคุณเป็นทหารแท้ ๆ ปล่อยให้ภรรยาตัวเองทำร้ายคนอื่นได้ยังไง!”หลี่เจียเฟิ่วมองซื่อหงอย่างเย็นชา “การดูหมิ่นผู้อาวุโสในบ้านไม่เคารพผู้ใหญ่ ผมสามารถส่งคุณเข้าคุกได้นะครับ”
คำพูดขอหลี่เจียเฟิ่งทำให้ซื่อหงเงียบกริบ เธอไม่กล้าพูดอะไรต่อได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีออกไปจากครัวอย่างรวดเร็วคุณย่าอันมองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยความตกใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลานกล้าตบตีคนอื่นแบบนี้?แต่…ตบได้สะใจย่ามาก! และดูเหมือนว่าสามีของหลานสาวจะเห็นด้วยอีกต่างหาก!“มา ๆ ข้าวกินปลาเถอะ พวกเรารีบกินข้าวกันดีกว่า!” ย่าอันยิ้มแก้มปริ พร้อมกับควักมือเรียกทั้งสองคนนั่งลงที่เก้าอี้เมื่ออันจิ่วเม่ยได้เห็นการกระทำของซื่อหง ในใจตอนนี้เธอรู้สึกเป็นห่วงย่า เธอกลัวว่าย่าจะถูกรังแกอีกเวลาเธอไม่อยู่“ย่าคะ ต่อไปนี้เราไม่ต้องเกรงใจซื่อหงแล้วนะคะ ถ้าเธอกล้ามาบ้า ๆ บอ ๆ กับย่าอีก ย่าก็ตอบโต้ไปเลย ถ้าเธออะไรย่า ย่าก็ตีเธอได้เลย!”“ถูก ๆ เราจะไม่ยอมให้เธอมารังแกอีกแล้ว!” ดวงตาย่าอันแดงก ่าเธอดีใจที่หลานสาวของเธอกล้ายืนหยัดปกป้อง
