เมื่อก่อนอันจิ่วเม่ยต้องตรากตรำทำงานหาเลี้ยงครอบครัวอย่างหนัก แต่เงินที่หามาได้กลับไม่เคยตกถึงมือเธอเลยสักเหรียญ โดนแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างซื่อหงยึดไปจนหมด ยังกลับมาด่าทอว่าเธอเป็นตัวกินบ้านกินเมือง ไม่รู้จักบุญคุณนิสัยอ่อนแอของร่างเดิมทำให้ซื่อหงยิ่งได้ใจ คิดว่าจะข่มเหงเธออย่างไรก็ได้ แต่ตอนนี้เธอคืออันจิ่วเม่ยคนใหม่แล้ว เธอไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ หรอก“แกเสียสติไปแล้วรึไง! ไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน!” ซื่อหงตวาดเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก ่าด้วยความโกรธ เธอพุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้าอันจิ่วเม่ยอีกครั้งแต่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเตะจนเซถลา ก่อนจะโดนไม้กวาดฟาดซ ้าไปอีกสองที“โอ้ย! ” ซื่อหงยังร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด“ฉันไม่ใช่ลูกของเธอ จะมาออกคำสั่งอะไรกับฉัน! ต่อไปนี้อย่าหวังว่าจะมาเอาเปรียบฉันอีก!”อันจิ่วเม่ยประกาศกร้าวคำพูดของอันจิ่วเม่ยเหมือนฟ้าผ่ากลางใจ ซื่อหงถึงกับหน้าซีดเผือด หลายปีมานี้เธอใช้นังเด็กนี้เหมือนทาสในเรือน หากเด็กคนนี้เลิกทำงาน เงินทองที่เคยรีดไถหายวับไปกับตา
“ไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน! นึกว่าหลี่เจียเฟิ่งจะปกป้องเธอได้ตลอดชีวิตงั้นเหรอ? อย่าลืมสิว่าเขามีครอบครัวใหญ่ต้องดูแล คิดว่าตัวเองจะได้เงินจากเยอะหรือไง!” ซื่อหงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดอันจิ่วเม่ยแสยะยิ้มมุมปาก “เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง!”อันจิ่วเม่ยพูดเสร็จก็เดินเข้าห้องปิดประตูห้องดังปัง ปล่อยให้ซื่อหงยืนกำกำปั้นแน่นด้วยคว
