่ยหันไปมองหน้าหลี่เจียเฟิ่ง เธอตั้งใจจะกล่าวขอบคุณแต่ก็รู้สึกว่ามันดูเป็นทางการเกินไปจึงเปลี่ยนเป็นพูดเรื่องอื่นแทน“คุณวางใจได้ค่ะ ฉันจะดูแลบ้านให้ดีคุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับ ก่อนจะเริ่มเก็บชามข้าวอย่างคล่องแคล่วอันจิ่วเม่ยเห็นแบบนั้นก็อยากจะลุกไปช่วย แต่ถูกชายหนุ่มห้ามไว้ “ฉันจัดการเอง คุณไปอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าเถอะพรุ่งนี้ต้องเตรียมของสำหรับงานเลี้ยงเยอะ คืนนี้ฉันคงไม่กลับมาอีกนะ”“ค่ะ”แม้จะจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่ได้สนิทกันมากนัก เธอเองก็แอบกังวลเรื่องที่จะต้องนอนกับเขา พอได้ยินว่าคืนนี้เขาจะไม่กลับก็แอบโล่งใจอยู่ลึก ๆ
เธอได้แต่มองตามแผ่นหลังของหลี่เจียเฟิ่งที่เดินออกไป ในใจก็อยากจะถามว่าเขาจะไปไหน แต่ก็รู้สึกตัวเองยังไม่สนิทกับเขาพอหลังจากหลี่เจียเฟิ่งออกไป อันจิ่วเม่ยก็พาคุณย่าอันไปนอนพักผ่อน ส่วนตัวเธอตั้งใจจะไปจัดห้องของตัวเองสักหน่อย พรุ่งนี้ก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว แม้จะไม่ได้เตรียมอะไรมากมายแต่อย่างน้อยห้องหอของเธอก็ต้องสะอาดเรียบร้อยส่วนซื่อหงที่ก่อนหน้านี้แอบอยู่ในห้องไม่กล้าออกมา พอเห็นว่าหลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที “สายขนาดนี้แล้วยังไม่ไปทำงานอีกหรือไง? ระวังผู้นำหมู่บ้านมาจัดการกับแก”อันจิ่วเม่ยยังคงกวาดพื้นต่อพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ฉันจะไม่ไปทำงานในทุ่งอีกแล้ว ต่อไปนี้ถ้าอยากไป ก็ไปเองสิ”
