ายตาต่างจับจ้องไปที่เป้าหมายของเสียงเรียกนั้น… อันจิ่วเม่ย? หรือว่าจะเป็นอย่างที่เพ่ยอิงพูดจริง ๆ ว่าหลี่เจียเฟิงกำลังเล่นละครตบตาชาวบ้าน?แต่มันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ?ฝั่งชิวหรงเห็นท่าไม่ดี รีบคิดหาทางออก คงเป็นเพราะลี่เฟยไม่พอใจอะไรบางอย่าง ถึงได้ยุยงส่งเสริมให้หลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้เป็นแน่ไม่ได้การ! ถ้าปล่อยให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้ ชื่อเสียงของตระกูลหลี่ได้ป่นปี้แน่ ๆ ยิ่งช่วงนี้ลูกชายของเธอกำลังอยู่ในช่วงชิงดีชิงเด่น หวังจะไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น จะปล่อยให้เกิดเรื่องฉาวโฉ่ในเวลาแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ตัดสินใจได้ดังนั้น ชิวหรงจึงรีบสาวเท้ากะจะไปขวางทางหลานชาย หวังให้เขาสะดุดล้มหัวคะมำไปเสียก่อน แต่ใครจะไปคาดคิดว่า หลานชายตัวดีของเธอไม่ได้เดินมาตามทางที่เธอคิดไว้กลับเลือกที่จะเดินอ้อมผู้คนไปอย่างไม่สนใจไยดีและแล้ว ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทุกคนตาค้างหลี่ถังกลับพุ่งเข้าไปกอดเพ่ยอิงแน่น ราวกับลิงติดแม่!“ภรรยาจ๋า! ภรรยาจ๋า! ในที่สุดเธอก็มาเยี่ยมฉัน พาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ!”เพ่ยอิงแทบลมจับ เธอคิดว่าหลี่ถังจะพุ่งเข้าหาอันจิ่วเม่ย เธอไม่นึกเลยว่าจะเป็นตนเองที่โดนลูกหลงเสียเอง เพ่ยอิงพยายามดิ้นหนีสุดชีวิต แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะโดนกอดรัดแน่นจนขยับไปไหนไม่ได้ฝั่งอันจิ่วเม่ยยืนมองเหตุการณ์ด้วยแววตาเฉยชา เธอจำได้ว่าในนิยายที่เคยอ่าน หลังจากที่หลี่ถังหายเป็นปกติเขาก็ได้เสี
