อันจิ่วเม่ยที่กลับถึงบ้านอย่างเหนื่อย ๆ คิดในใจว่าจะรีบไปทำกับข้าว แต่เสียงทักทายจากห้องข้าง ๆ ทำเธอชะงัก “จิ่วเม่ย หลานกลับมาแล้วเหรอ?”นี่คงจะเป็นญาติคนเดียวที่เธอหลงเหลือ ผู้ที่รักและห่วงใยเธอมากกว่าใคร ๆ ‘คุณย่า…’แต่ทว่าอันจิ่วเม่ยกลับไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับคุณย่ายังไง เพราะเมื่อคืนเธอกลับมาดึกแถมบนใบหน้ายังมีแผลอีก เธอกลัวจะทำให้คุณย่าเป็นกังวลจึงไม่ได้แวะเข้าไปหาส่วนวันนี้ก็มัวแต่ถือมีดทำครัวไล่แม่เลี้ยงออกจากบ้าน เพื่อแอบไปเอาสมุดทะเบียนบ้าน จากนั้นเธอก็รีบออกไปตามนัดหลี่เจียเฟิ่งดังนั้นหลังจากที่เธอเข้ามาอยู่ร่างนี้จึงไม่รู้เลยว่าหน้าตาของคุณย่าเธอเป็นอย่างไร“คุณย่า หนูเองค่ะมีอะไรหรือเปล่าคะ?” อันจิ่วเม่ยรีบตอบ ก่อนส่งสายตาขอโทษหลี่เจียเฟิ่งแล้วรีบไปหาคุณย่าที่ห้องอันจิ่วเม่ยคิดว่าคุณย่าอาจจะอยากเข้าห้องน ้า ยังไงซะเธอก็ครอบครองร่างนี้แล้วก็ต้องดูแลคุณย่าให้ดีที่สุดหญิงชราตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ เธออยากจะออกไปนั่งอาบแดดที่ลานบ้าน แต่ก็ได้ยินเสียงลูกสะใภ้ด่าลั่นบ้านตั้งแต่เช้า เธอกลัวว่าถ้า
ออกไปจะโดนลูกสะใภ้ด่าใส่และอาจพาลทำให้หลานสาวลำบากไปด้วย หญิงชราเลยเลือกนั่งรออยู่ในห้องจนถึงตอนนี้อันจิ่วเม่ยคอย ๆ เดินเข้าไปที่ห้องเห็นร่างหญิงชราผอมบางนั่งอยู่บนเตียง หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บแปลบ มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมเท่านั้นแต่รวมถึงความสงสารที่เธอมีต่อหญิงชราผู้น่าสงสารคน
