นี้“ย่าแค่ถามดูเฉย ๆ ถ้าเกิดเป็นหลานจริง ๆ กลับมา ย่าก็จะออกไปนั่งข้างนอก วันนี้ทำไมหลานเลิกงานดึกจังไปรับจ้างทำงานเพิ่มมาอีกรึเปล่า?”สมัยนี้ยังไม่มีการแบ่งที่ดินให้ชาวบ้าน ทุกคนต้องทำงานหนักในทุ่งนาเพื่อสะสมคะแนนแรงงาน คุณย่าของอันจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันทำงานหนักตั้งแต่เธอเด็กจนโตทว่าตอนนี้ย่าของเธอเริ่มเดินไม่ค่อยสะดวก แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องมีคนคอยอุ้มไปไหนมาไหน คุณย่าของเธอจะมีไม้เท้าคู่ใจคอยช่วยถึงจะเดินช้าหน่อยแต่ก็ไปได้ทั่วแต่สุดท้ายอันจิ่วเม่ยก็ตัดสินใจให้คุณย่าหยุดทำงานและอยู่ที่บ้านเฉย ๆ เพราะแบบนี้แม่เลี้ยงของเธอถึงไม่กล้าไล่เธอสองย่าหลานออกไปจากบ้านในห้องของคุณย่าอันยัง ‘ห้องน้อย’ ส่วนตัวเป็นถังอุจจาระเล็ก ๆตั้งไว้ในมุมห้อง เผื่อฉุกเฉินจะได้ไม่ต้องลำบากไปเข้าห้องน ้าข้าง
นอก เวลาไม่มีใครอยู่บ้าน เธอก็จัดการทำความสะอาดเอง ไม่เคยยอมให้หลานสาวคนสวยมาแตะต้องของต ่า ๆ แบบนี้เลยสักครั้งอันจิ่วเม่ยเดินเข้าไปประคองคุณย่าลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้าง “วันนี้หนูไม่ได้ไปทำงานที่ทุ่งนาหรอกค่ะ หนูไป…จดทะเบียนสมรสมา!”อันจิ่วเม่ยบอกข่าวดีกับย่าตนเอง เธอร้องเสียงดังลั่น จนซื่อหงที่แอบฟังอยู่หน้าประตูต้องกลอกตาไปมา “ย่าค่ะ หนูแต่งงานแล้วนะ!ไปจดทะเบียนมาหมาด ๆ เลย”“ว่าไงนะ ยัยหนู แกพูดว่าอะไรนะ” ด้วยความหูตึง คุณย่าจึงเอ่ยถามซ ้าหลานสาวตัวเองอีกครั้งหลานสาวเห็นคุณย่าแปลกใจ ก็เลยย ้าอีกรอบ
