ามหลังเขาไปอย่างเงียบ ๆโชคดีที่วันนี้คนมาจดทะเบียนสมรสไม่มาก พิธีการจึงเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานอันจิ่วเม่ยมองสมุดทะเบียนสมรสสีแดงในมือกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด… ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกลายเป็นภรรยาของใครจริง ๆหลังจากที่จัดการเรื่องจดทะเบียนสมรสเสร็จอันจิ่วเม่ยก็ตั้งใจไปที่ตลาดมืดเพื่อซื้อของกินกลับบ้าน ถึงแม้ตลาดมืดจะขายของแพงกว่าแต่ข้อดีคือไม่ต้องใช้คูปอง ซึ่งตัวเธอเองไม่มีเลยสักใบอีกอย่างถ้าเธอจำเนื้อหาในนิยายไม่ผิดชีวิตของอันจิ่วเม่ยในร่างเดิมกับคุณย่าค่อนข้างจะขาดแคลนทั้งเรื่องอาหารและเสื้อผ้า แม้อันจิ่วเม่ยคนก่อนจะขยันออกไปทำงานมากขนาดไหน ทั้งคะแนนกองผลิตและค่าจ้างจากงานเสริมก็ถูกยัยแม่เลี้ยงซื่อหงยึดไปจนหมดทันใดนั้นเอง หลี่เจียเฟิ่งก็ทำท่าทางบอกให้เธอขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน
“เอ่อ… คุณกลับก่อนได้เลยนะคะ ฉันจะไปซื้อของสักหน่อย” เธอไม่กล้ารบกวนให้หลี่เจียเฟิ่งพาไปที่ตลาดอีกทั้งเขายังมาในชุดทหารอีก แค่คิดภาพทหารเดินในตลาดมืดก็รู้สึกเป็นภาพที่น่ากลัวแปลก ๆ“ไปกันเถอะ”“เอ่อ…” อันจิ่วเม่ยถึงกับไปไม่ถูก นี่เขาจะไปด้วยจริง ๆ เหรอ?“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปคนเดียวได้คุณกลับบ้านก่อนได้เลย ฉันไปซื้อของนิดเดียวเอง” อันจิ่วเม่ยยังคงปฎิเสธ“ขึ้นมาเถอะ” น ้าเสียงหนักแน่นของหลี่เจียเฟิ่ง ทำให้เธอได้แต่กลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอก่อนจะจำใจขึ้นซ้อนท้ายจักรยานไปอย่างเสียไม่ได้
