เวิ้งจักรวาลดำสนิทไร้สิ้นสุด ที่ดาดฟ้าเรือศึกระดับเซียนลำหนึ่งสุนัขดำตัวหนึ่งนั่งย่างเนื้อหน้ากองเพลิง
อสรพิษยักษ์สองหัวที่บัดนี้เหลือหัวเดียวอยู่ในการควบคุมของเจียงผิงอันแล้ว
“จากนี้ไป เจ้าจะชื่อว่าเอ้อร์ไป๋” เจียงผิงอันตั้งชื่อสุ่ม ๆ ให้ภูตอสรพิษ
อสรพิษยักษ์เผยสีหน้าน่าสะพรึงกลัว “ข้าเป็นภูตอสรพิษสองหัวจักรพรรดิแห่งเผ่าปีศาจ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของเผ่ามนุษย์อย่างพวกเจ้าหรอก!”
ในฐานะยอดฝีมือระดับเซียน ไฉนจะมาเป็นสัตว์เลี้ยงให้ปุถุชนได้?
“พี่ใหญ่ ข้าจะช่วยเจ้าเขมือบเจ้าคนไม่รู้ที่ต ่าที่สูงนี่เอง”
สุนัขดำตัวใหญ่ซึ่งแปรลักษณ์จากวิญญาณร้ายเสนอตัวช่วยเจียงผิงอันแก้ปัญหาทันที อันที่จริง มันอยากกลืนกินอสรพิษตัวนี้เพื่อฟื้นพลังแล้วหาจังหวะหนี
“ไม่ต้อง เลี้ยงไว้นั่นแหละ ภายหน้าหิว ๆ ก็เฉือนเนื้อมันได้ ข้าชอบสด ๆ ใหม่ ๆ” เจียงผิงอันกล่าวเนิบ ๆ
สีหน้าของภูตอสรพิษสองหัวแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน มนุษย์ผู้นี้โหดร้ายจริง ๆ
เจียงผิงอันยกมือขึ้นขยุ้มหนังภูตอสรพิษ ก่อนจะพลันกระชากหนังติดเกล็ดออกมาแผ่นใหญ่ ลูบไปบนเกล็ดเย็น ๆ พลางกล่าวกับตัวเอง
“หนังคุณภาพดีมาก ใช้ทำอาภรณ์ศึกระดับเซียนได้ เลี้ยงอสรพิษเช่นนี้ไว้ ก็สามารถถลกหนังแล่เนื้อมาทำอาวุธวิเศษได้เรื่อยๆ…”
ได้ยินเช่นนี้ ภูตอสรพิษก็สะดุ้งสะท้าน รีบร้องออกมา “พี่ใหญ่ผู้น้อยเมื่อครู่มีตาหามีแววไม่ ด้วยฝีมือระดับพี่ใหญ่ เป็นเกียรติของข้าแล้วที
