่ได้เป็นสัตว์เลี้ยง!”
มนุษย์สมควรตายนี่ไม่เพียงถลกหนังมัน ยังกินเนื้อมันด้วย เพื่อมิให้ถูกทรมาน ยามนี้ก็โอนอ่อนคล้อยตามไปก่อน สบโอกาสค่อยกลืนเจ้าคนสมควรตายนี่ให้หมดสิ้น
เจียงผิงอันนั่งหน้ากองเพลิง รอเนื้อย่างสุกพลางกล่าวกับเอ้อร์ไป๋“ข้าเบื่อ เล่าเรื่องของเจ้าให้ฟังฆ่าเวลาหน่อย”
แม้ภูตอสรพิษจะไม่เต็มใจทำตามคำสั่งอีกฝ่ายอย่างยิ่ง มันก็มิกล้าบิดพลิ้ว กล่าวแนะนำตัวอย่างภาคภูมิ “ข้าเกิดมาในเผ่าภูตอสรพิษสองหัวของเผ่าปีศาจ มีสถานะสูงส่ง…”
ท่ามกลางเวิ้งจักรวาลอันเงียบงันไร้ชีวิต เจียงผิงอันฟังเรื่องของภูตอสรพิษไปพลางรอศิษย์พี่หญิง
ในปีที่สิบห้าหลังได้ต้าเฮยมาช่วยใช้ ‘ตราดาว’ หนึ่งบุคคลปรากฏขึ้น แต่น่าเสียดายที่มิใช่ศิษย์พี่หญิง เป็นผู้ฝึกตนชายคนหนึ่งที่ฝึกฝนถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ พลังในกายเจียนเสื่อมสลาย เมื่อเห็นเจียงผิงอันยังไม่บรรลุเซียน ก็คิดแย่งชิงเรือศึก
แต่เมื่อคนผู้นี้เห็นภูตอสรพิษระดับเซียนข้างกายเจียงผิงอันสุดท้ายเขาก็สะกดความโลภในใจ มิกล้าบุ่มบ่ามสู้ ถามถึงทิศกลับภพเซียนแล้วจากไป
ในปีที่สามสิบสอง อีกหนึ่งบุคคลก็มาเยือน คนผู้นี้มีการฝึกฝนเป็นยอดฝีมือระดับเซียนปฐพี คิดลงมือกับเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันเร่งเรือศึกระดับเซียนเผ่นหนี
ด้วยความเร็วสูงลิบของเรือศึก เขาจึงทิ้งห่างยอดฝีมือเซียนปฐพีผู้นี้ไม่เห็นฝุ่น
ไม่กี่ปีต่อมา เขาก็กลับสู่ที่เดิมแล้วรอศิษย์พี่หญิงต่อไป
หลายร้อยปีต่อจากนั้น เข
