ือ ศึกจะจบได้อย่างไร?
“จบอะไร ศึกนี้ไม่มีกฎตัดสิทธิ์ยามออกจากสมรภูมิสักหน่อย”
“นั่นสิ นี่เพิ่งวันที่สี่ของการปราชัน วันนี้กับวันพรุ่ง ยังมีเวลาอีกสองวันต่างหาก!”
“เจ้ามันตัวอะไร คิดว่าตัวเองเลิศล ้านักหรือไร?”
ตัวตนสูงสุดในขั้นต้นระดับเขตแดนล้วนพร้อมลงมือ สั่งสอนเจ้าคนหยิ่งผยองนี่สักหน่อย
“หยุดมือ”
หนึ่งเสียงดังมาจากบนยอดต้นโลกา
ผู้อาวุโสใหญ่ฟื้นจากอาการตะลึง เอ่ยปากหยุดการต่อสู้ กระทั่งเขาเองยังตกใจ
มิคาดเลยว่าในสำนักจะมีอัจฉริยะเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่
ไม่ว่าจะเป็นพลังกลืนกินที่คนผู้นี้ใช้ หรือกฎแรงโน้มถ่วงของเขาก็ดี ทุกสิ่งล้วนแสนสะดุดตา
ผู้อาวุโสใหญ่ถานกว่างโซ่วเดินลงมาตรงหน้าเจียงผิงอัน “เจ้าชื่ออะไร?”
“เรียนผู้อาวุโสใหญ่ ข้าชื่อไป๋ฟาน”
เจียงผิงอันเก็บพลังกลืนกิน วางใบไม้ขาดลง แล้วกุมกำปั้นคารวะผู้อาวุโสใหญ่
“มีอาจารย์หรือไม่?” ถานกว่างโซ่วถาม
“เรียนผู้อาวุโสใหญ่ ข้าซ่อนพรสวรรค์ไว้ตลอดมา จึงไร้อาจารย์สอนสั่ง” เจียงผิงอันตอบกลับ
ถานกว่างโซ่วลูบเครายิ้ม ๆ จ้องมองเจียงผิงอันอย่างพอใจ “เจ้าเต็มใจกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่ หลังรับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าจะไม่รับศิษย์ผู้ใดอีก เจ้าจะเป็นศิษย์คนสุดท้ายของข้า”
ใบหน้าของเจียงผิงอันเผยความ ‘ลิงโลด’ “ศิษย์ไป๋ฟาน คารวะอาจารย์!”
เจียงผิงอันสุดแสนจนใจ ทำไมตาเฒ่าเหล่านี้ถึงชอบรับศิษย์กันนักหนอ?
คนสุดท้ายที่ให้เขากราบอาจารย์ก็เพิ่งถูกเขาฆ่าหลานไปหมาดๆ
