์ไป๋เริ่มคิดแบ่งร่างเจียงผิงอันกันแล้ว ในความเห็นพวกมัน แม้เจียงผิงอันจะแข็งแกร่ง เขาก็ยังไม่บรรลุเซียน ไม่ช้าก็เร็วย่อมสิ้นขัย
ขณะเดียวกัน ขอเพียงยังมีปราณ พวกมันก็จะอยู่ยงไม่จบสิ้น มีเวลาเหลือเฟือในการรออีกฝ่ายถึงฝั่ง
เจียงผิงอันนั่งเหม่อนานขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งเป็นร้อยปี เขากระทั่งหลอนเห็นศิษย์พี่หญิงของเขาปรากฏจากความมืด
ทุกครั้งที่เขาผุดลุกอย่างตื่นเต้น ภาพหลอนก็จะเสื่อมสลายหลงเหลือเพียงความว่างโหวงไร้สิ้นสุดในใจ
ความเงียบงัน อ้างว้าง กระสับกระส่าย… สารพัดอารมณ์แผดเผาวิญญาณเขาดุจเปลวเพลิง
เป็นความรู้สึกที่รวดร้าวยิ่งกว่าตาย ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดจึงมีผู้ฆ่าตัวตายที่นี่ เรื่องเช่นนี้ ไม่ประสบกับตัวไม่มีทางรู้
เจียงผิงอันหลงลืมเวลาไปแล้ว รอคอยปาฏิหาริย์ราวท่อนไม้ตาย
ในเวิ้งจักรวาล หนึ่งแสงเงาพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง นางคือสตรีผู้มีเรือนร่างอวบอัดชวนร้อนรุ่มนางหนึ่ง
สตรีผู้นี้ถือน ้าเต้าสุราในมือ ยกขึ้นกรอกเข้าปากเป็นครั้งคราวนางหยุดดื่มสุรามานานแล้ว ทว่านับแต่ถูกเคลื่อนย้ายมายังเวิ้งจักรวาลนี้ ภายใต้ความกระวนกระวายและความกลัว นิสัยแย่ ๆ นี้ก็หวนคืน
อนธการไร้จุดจบ ความอ้างว้างไร้ขอบเขต มิอาจรับรู้ถึงทิศทางมิกล้าเหินทะยานไกล ด้วยกลัวจะห่างจากภพเซียนมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางร ่าไห้อย่างอับจนหนทางกลางจักรวาลแห่งนี้อยู่หลายครั้งอยากจะกลับบ้านยิ่ง แต่มิอาจหาทางกลับเจอ
สองร้อยปีก่อ
