วิญญาณร้ายหันกายเตรียมเหินจาก ทว่าจู่ ๆ ก็สัมผัสได้ว่าร่างของตนแข็งทื่อ ตรวนพลังวิญญาณรัดตรึงมิอาจขยับกายได้
“เจ้าทำอะไร! ไหนบอกจะไม่ฆ่าข้าไง!”
วิญญาณร้ายหน้าถอดสีเฉียบพลัน ทว่ายามจะสะบัดให้หลุดก็พบว่าไร้ผลใด ๆ เพราะการต่อสู้ยืดเยื้อทำให้พลังกายและปราณของมันถดถอย ขณะที่พลังวิญญาณของคนผู้นี้น่าสะพรึงกลัวกว่าที่มันคาดคิดมากนัก
“ข้าบอกว่าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ไม่อยากปล่อยเจ้าไป ข้าต้องการความสามารถของเจ้า”
วิญญาณร้ายใช้ ‘ตราดาว’ เพียงหน อาจมิดึงความสนใจของศิษย์พี่หญิงมาได้ จึงต้องจับเจ้านี่ไว้ให้ใช้วิชานี้ต่อไป
เขาพุ่งมาประชิดวิญญาณร้าย ใช้พู่กันพิพากษาฝังอักขระเซียนชุดหนึ่งไว้ในตัวอีกฝ่าย
นี่คืออักขระเซียนที่ใช้ควบคุมศาสตราเซียน เมื่อฝังไว้กับวิญญาณร้ายก็จะสามารถควบคุมวิญญาณร้ายได้ ขณะเดียวกันพลังวิญญาณก็แทรกเข้าสู่มโนสำนึกของอีกฝ่าย สร้างชั้นพลังคุ้มกันอีกฝ่ายมิให้ดิ้นหลุดอีกชั้นหนึ่ง
เสียงของอวิ๋นเหยาดังขึ้นในมโนสำนึกของเขา “วิญญาณร้ายตนนี้พิเศษมาก ทำเช่นนี้จองจำมันไม่ได้หรอก ขอกระบี่เซียนนั่นให้ข้า ข้าจะช่วยหลอมมันใหม่เป็น ‘ตรวนสยบมาร’ ให้”
เจียงผิงอันไม่ลังเล ส่งกระบี่เซียนระดับเซียนปฐพีเข้าสู่โลกใบน้อย ส่งให้อวิ๋นเหยาอย่างสุดเชื่อถือ
“ผู้อาวุโส ทราบหรือไม่ว่าสิ่งใดสิงสู่ผู้ฝึกตนผู้นี้อยู่? ไฉนข้าจึงรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูกเลย?”
เจียงผิงอันน้อยครั้งยิ่งจะแสดงความรู้สึกไม่ชอบอะไ
