ณควรใส่ใจเรื่องการพักผ่อนให้มากขึ้น”
กานซินพยักหน้าทันที “สหายน้อยพูดถูก” เขาหันไปทางกานว่าง “นายได้รับบาดเจ็บสาหัส ช่วงนี้พักผ่อนให้มาก งดเว้นการออกกำลังกายตอนเช้า เรื่องอื่น ๆ พักไว้ก่อน”
สายตาของเจียงชิงมืดมนลง อาจารย์ ก่อนหน้านี้คุณเลือดเย็นมาก ถึงศิษย์จะขาหักก็ยังต้องฝึกต่อเลยนะ! ทำไมเฝ่ยไป๋ลู่พูดคำเดียว ทำให้คุณเปลี่ยนใจได้ล่ะ?
กานซินแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาแค้นเคืองของอีกฝ่าย กานว่างสะเทือนใจอย่างมาก กระท่งอารมณ์ซับซ้อนในใจถูกพัดพาไปจากหัวใจจนหมด “ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วง”
กานซินยิ้มและพูดว่า “ที่นายควรขอบคุณที่สุดคือสหายน้อยเฝ่ยที่ช่วยชีวิตนายไว้”
เฝ่ยไป๋ลู่รีบโบกมือ เธอทำท่าทางถ่อมตนและเริ่มโกหกโดยไม่กระพริบตา “ฉันไม่ใช่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหรอกค่ะ เป็นผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วต่อสู้กับหมอผีชั่วคนนั้น…”
คนที่รู้จักซ่อนเร้นจะมีชีวิตยืนยาว เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ต้องการเปิดเผยความแข็งแกร่งของตัวเองมากเกินไป เพราะจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนมากขึ้นได้
ผู้อาวุโสอย่างนั้นเหรอ?
ทันใดนั้นกานว่างก็นึกถึงคนที่เขาเจอบนถนนเก่า …เป็นเขาหรือเปล่า?
ทันใดความทรงจำที่รางเลือนถูกเติมเต็มโดยอัตโนมัติ กานว่างไม่สงสัยในคำพูดของเฝ่ยไป๋ลู่เลย และรู้สึกตื่นเต้น “ถ้ามีโอกาสได้พบผู้อาวุโสท่านนั้น กานว่างจะต้องขอบคุณเขาด้วยตัวเองแน่นอน!”
ผู้อาวุโส…
เฝ่ยไป๋ลู่สงบเยือกเย็น และมั่นคง
“บุญคุณที่ช่
