ด้วยสถานการณ์แบบนี้มีวิธีไหนบ้างที่ฉันจะเข้าร่วมงานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าได้? โดยจะไม่ขวางให้ฉันคว้ารางวัลด้วย”
“อะไรนะ? เธอไม่มีบัตรเชิญเหรอ?” กานว่างตกตะลึง เขาคิดมาตลอดว่าเธอต้องเป็นศิษย์ลับของนิกายใดสักที่
และทุกสำนักจะได้รับบัตรเชิญร่วมงานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ดังนั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าเฝ่ยไป๋ลู่จะไม่มีบัตรเชิญ
เฝ่ยไป๋ลู่มีสีหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
ทำไมล่ะ? ไม่ได้อนุญาตให้มีประกอบอาชีพได้อย่างอิสระหรือไง?
สีหน้าท่าทางของกานซินไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดว่า “สหายน้อย คำขอนี้ไม่ใช่เรื่องยาก กานว่างสามารถเชิญเธอให้เข้าร่วมงานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าในนามของนิกายเก้าสวรรค์ได้ เธอเข้าร่วมทีมของเขาได้ในฐานะผู้ช่วยเหลือพิเศษ และคุณสมบัติที่ได้ก็จะเหมือนกับกานว่าง”
“แบบนี้ก็ได้ ยังอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์” กานว่างไม่คัดค้าน หนำซ้ำยังตั้งตารอที่จะได้ร่วมเดินทางไปกับเฝ่ยไป๋ลู่
เป็นเช่นนี้ก็ดี ไม่มีอะไรจะดีกว่านี้อีกแล้วจริง ๆ เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลงกำลังจะพยักหน้า แต่ทันใดนั้นเจียงชิงก็ตะโกนว่า “ฉันไม่เห็นด้วย!”
ดวงตาสามคู่มองไปที่เขาทันที
“โควตาของทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันมีจำกัด ทำไมต้องให้เฝ่ยไป๋ลู่ได้ไปหนึ่งที่ด้วย?”
เจียงชิงสีหน้าหงุดหงิด แล้วแยกนิ้วนับ “หนึ่งทีมสี่คน ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิงห้า ฉัน แล้วยังมีพี่เสี่ยวเซียว พวกเราเตรียมไว้แบบนี้แล้ว จะมีที่ว่างให้เฝ่ยไป๋ลู่เข้าร่วมได้ตรงไหนอีกล่ะ?
