อาจทำลายได้โดยง่าย
วิญญาณร้ายฟื้นสภาพใบหน้าแล้วเสสรวล “ไม่เลว ไม่เลวจริง ๆมิคาดว่าจะได้เจออัจฉริยะสูงสุดของเผ่ามนุษย์ อาหารเช่นนี้ค่อยน่ากินหน่อย”
ว่าแล้ว ร่างของมันก็ขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว อ้าปากกว้างสูบเศษดวงตะวันเข้าปาก
หัวใจของเจียงผิงอันยิ่งตะลึง หนึ่งถ้อยคำ ‘กลืนตะวันจันทรา’ปรากฏในใจ
ขณะที่สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายนั้นกลืนดวงตะวัน เพลิงทมิฬก็แผ่ออกจากกาย อุณหภูมิของมันน่ากลัวสุดแสน อำนาจกฎเกณฑ์ประหลาดปรากฏรายล้อม
“เข้ามา ขอข้าดูหน่อยว่าเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหนเชียว” วิญญาณร้ายแค่นยิ้ม ออกหมัดมหึมาเข้าใส่ ไม่ว่าผู้ฝึกตนใต้ขอบเขตเซียนจะแข็งแกร่งเพียงไรก็มิอาจสู้เซียน ในสามหมัด มันจะเปลี่ยนคู่ต่อสู้เป็นอาหารได้แน่
เจียงผิงอันเรียกร่างจริงของตัวเองออกมาทันที หมัดมหึมาพุ่งเข้าประสานใส่
เปรี๊ยะ!
แม้ในสุญตาจะไร้เสียง ทว่าเสียงยามทั้งสองปะทะก็ยังถูกการสั่นสะท้านของกระดูกในโสตถ่ายทอดสู่การรับรู้
กะโหลกศีรษะคนทั้งคู่แตกร้าว ร่างกายระเบิดพร้อมเพรียง
รอยยิ้มบนใบหน้าวิญญาณร้ายชะงักไปชั่วขณะ มิคาดว่าอีกฝ่ายจะมีอวตารสายกำลัง พละกำลังน่าสะพรึงถึงขนาดหักกระดูกมันได้
“ดี ดีมาก เช่นนี้สมควรให้กินแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่แหย่ขี้ฟันหากมีอวตารอีกสักร่างคงยอดเยี่ยม”
วิญญาณร้ายยังยิ้มร่า แขนหักของมันฟื้นสภาพด้วยความเร็วสูงจนเห็นได้ด้วยตาเนื้อ บาดแผลจากเจียงผิงอันมิต่างอะไรกับจั๊กจี้
มันโจมตีเข้าไปอีกครั้ง
ขณะที่พ
