ุ่งมาประชิดเจียงผิงอัน หลุมดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลืนมันหายไปในพริบตา ก่อนจะปิดตัวลงทันที
เวิ้งจักรวาลอันมืดมิดกลับสู่ความวังเวง
แต่ใบหน้าของเจียงผิงอันเคร่งเครียด ไม่ยินดีเลยที่ได้กลืนกินอีกฝ่าย
ไม่นานนัก กรงเล็บแหลมคมข้างหนึ่งก็ฉีกสุญตา พุ่งออกจากหลุมดำ
“เจ้ามีอวตารที่สามจริง ๆ ด้วย!”
ขณะมองอวตารกลืนสวรรค์ของเจียงผิงอัน รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายนี้ก็เลือนหาย ดวงตาเรืองประกายตกตะลึง
อวตารที่สามของคนผู้นี้ทรงพลังยิ่งนัก ทันทีที่มันถูกกลืนกินพลังในตัวก็ถูกสูบออกไปอย่างบ้าคลั่ง หากมันไม่ไวพอ ก็ไม่รู้จะถูกอีกฝ่ายสูบพลังไปมากเพียงไร
“สามร่างของเจ้ายอดเยี่ยมมาก กินไปก็น่าเสียดาย เหมาะเป็นภาชนะของข้ามากกว่า ข้าสามารถแผลงฤทธิ์แท้จริงของสามร่างนี้ได้”
วิญญาณร้ายจ้องมองเจียงผิงอัน มือของมันขยับวาดรวดเร็วปรากฏอักขระประหลาดรายล้อม ปราณชั่วร้ายคละคลุ้งทั่วฟ้า ไต่ระดับเทียบปราณเซียนปฐพีเข้าไปทุกขณะ
เมื่อสัมผัสปราณทรงพลังเช่นนี้ได้ สีหน้าของเจียงผิงอันก็เคร่งเครียด พูดออกมาเสียงเย็น “ข้าไม่อยากต่อสู้ รีบ ๆ ไปเสีย หากเจ้ากล้าลงมือ เจ้าก็อย่าหวังได้ไปไหนอีก”
เขาในยามนี้แค่อยากออกตามหาศิษย์พี่หญิง ไม่อยากเสียเวลากับเจ้าตัวประหลาดนี่
“ฮ่า ๆ พ่อจะขำให้เหงือกปลิ้น บุคคลที่กระทั่งเซียนยังมิใช่กล้าขู่ข้า? แม้ใช้พลังของร่างนี้ได้ไม่เต็มที่ ก็เกินพอจัดการเจ้าแล้ว!”
วิญญาณร้ายปลดปล่อยเพลิงอันทรงพล
