บทที่ 337 – โลกเยือกแข็ง (1)
หลังจากความเมตตาอันบิดเบี้ยวได้หลบหนีไป และรอยแยกมิติปิดตัวลง ทั่วทั้งอาณาจักรภูติก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ ทั้งโลกที่สั่นไหวก่อนหน้านี้ได้กลับเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีมาก่อน
แม้ว่าการต่อสู้จะจบลงไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา พวกเขาเอาแต่จ้องไปในจุดที่ผู้บัญชาการกองทัพที่เจ็ดหายตัวไปด้วยสีหน้าสับสน
พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
ในตอนที่ความเมตตาอันบิดเบี้ยวปรากฏตัว พวกเขาก็แทบจะยอมแพ้กันไปแล้ว แม้ว่าทุกๆคนจะก้าวข้ามขีดจำกัด และสู้ด้วยทุกอย่างที่มี แต่ส่วนหนึ่งในใจพวกเขาก็ได้ยอมแพ้ลงไปแล้ว
ซอลจีฮูก็เป็นเช่นเดียวกัน
นอกเหนือความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งแล้ว เพียงแค่พลังของความเมตตาอันบิดเบี้ยวก็มากพอที่จะทำให้พวกเขารู้แล้วว่าทำไมราชินีปรสิตถึงได้ส่งเธอมาที่นี่เพียงลำพัง
มันเป็นการต่อสู้ที่เขาน่าจะตายไปแล้วอย่างน้อยนับสิบครั้ง หากว่าเป็นการต่อสู้ตามปกติโดยไม่มีปัจจัยภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยว เขาก็จะไม่มีวันเอาชนะเธอได้เลย
การตื่นขึ้นของหอกพิสุจน์ ความสำเร็จในการชุบชีวิตต้นไม้โลกของมาแชล จิโอเนียกับลูกเจี๊ยบ สัญญาแห่งความสงบนิ่งที่บังคับให้ความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งเปลี่ยนฝ่าย และการวิวัฒนาการของภูติอาร์คัส
หากขาดสิ่งเหล่านี้ไปสักอย่าง เขาก็คงต้องเจอกับจุดจบอันน่าสะพรึงแน่นอน
แต่สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือปรสิตได้พ่ายแพ้ และฝ่ายมนุษย์ยังรอดอยู่ ถึงแม้ว่ามันจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นม
