ู้พบเห็นมาช่วยข้า…ทว่าในเวิ้งจักรวาลแห่งนี้ แสงตะวันช่างจางเหลือเกิน…”
“ฮือ เซียนอย่างข้ายังขวัญหนีจนร ่าไห้ ฮ่า ๆ แสนปีแล้วเหวย ข้าอยากกลับบ้าน! ข้ารับไม่ไหวแล้ว ข้าจะฆ่าตัวตายแล้ว… แต่ข้าก็ยังอยากรอต่อไป ข้าไม่เต็มใจตายตกเช่นนี้ ข้างนอกนั่นญาติมิตรยังรอข้าอยู่ ข้ายังมีศัตรู ข้า… ฮือ~”
“พอแล้ว ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว… คงสามแสนปีแล้วกระมัง ข้าจำได้ไม่ชัดเจนแล้ว ข้าเริ่มเห็นภาพหลอนเต็มไปหมด เห็นทั้งศัตรูและญาติมิตร…”
“ลาแล้วหนอ ข้ายังมีอาวุธวิเศษบางส่วนกับตัว ไว้ให้ผู้มีวาสนามารับไป ฮ่า ๆ ไม่รู้ผู้มีวาสนาคนใดอับโชคเหลือแสน มารอความตายกับข้าด้วย!”
หลังจากอ่านข้อความในม้วนหยก เจียงผิงอันก็รู้สึกเคร่งขรึมและหดหู่อย่างสุดซึ้ง
เซียนผู้นี้ติดอยู่ที่นี่สามแสนปี จนสุดท้ายก็สติแตกฆ่าตัวตาย
สถานที่ไร้ความหวังเช่นนี้ กระทั่งเซียนยังเกินทนไหว เซียนผู้นี้จนตายก็มิอาจทราบว่าภพเซียนอยู่ห่างจากเขาแค่ห้าหกร้อยปีเท่านั้น
ความรู้สึกนั้นติดต่อกันได้ เมื่อเห็นข้อความชวนหดหู่เหล่านี้เจียงผิงอันก็รู้สึกประหนึ่งหมดเรี่ยวแรง
เขาเหลืออายุขัยเพียงหมื่นปี โอกาสการหาศิษย์พี่หญิงเจอก็ริบหรี่ยิ่ง…
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็สังเกตเห็นบางสิ่ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยน ลวดลายศักดิ์สิทธิ์บนปีกเทวะเบื้องหลังเขาวูบไหว หายจากที่ไปทันที
ขณะนั้นเองที่ดวงตะวันระเบิดเปรี้ยงในพริบตา พลังอันน่าสะพรึงกลัวกวาดไปทั่วความมืดมิด
“เอ๋~”
“หน
